Tek başına gezmek eziklik midir?

Çok mutluyum kesinlikle ama insan bazen düşününce yolda yururken laflayabilecegi içini dokebilecegi biri olsun istiyor. Tek gezince mesela kendimi daha özgür hissediyorum sanki geminin kaptanı benmişim gibi istediğim yere istediğim vakitte takılıyorum. Kimseye göre hareket etmiyorum. Ama bazen o eksikliği hissediyorum. Acaba ben mi garibim diyorum.

Bı insanın hatalarindan dolayı değil de yaptığı bazı davranislari bir anda sogutabiliyor kendinden. Bir insan beni tanısin ama benden menfaati uğruna değil gerçekten dost olmak için yaklaşan insanlara son derece samimi ve içten davranabilyorum. Benim istediğim tarzda biri ya ben bulamıyorum ya da çevremde bulunmuyor. Olsun istiyorum çabalıyorum ama fazla zorlamıyorum. Bunlarla uğraşmaktan da en iyi dostum sensin diyorum kendime. Bu paradoks booyle devam ediyorm

Bunları ben de hep kendime söylüyorum. Acaba farkına varmadan yanlış bir hata mı yapıyorum da insanlar benimle arkadaş olmuyor cozemiyorum. Arkadaş olmaya dost olmaya açığım. Ama hep arka planda kalıyorum. Aileme bile ne yapıp ettiğimi anlatmiyorum. Mesela bir sınavı kazandım diyelim kimseye söylemiyorum. Aslında insanlara söylemek onlarla paylaşmak istiyorum ama hep içimde kalıyor. Garip bir şekilde insanlar benim yapıp ettiklerini bilmesin istiyorum. Başarılarımi gizliyorum. Samimiyetsiz ilişki kurmaktan nefret ediyorum. Yapmacık hareketler yapan insanlardan iğreniyorum. Kendisi olan insanlar olsun istiyorum. Birileri gibi davranmasinlar. İnsanlara hava atma peşinde olanlar gösteriş meraklıları vs. Böyle istemiyorum. İstediğim tarz arkadaşım olmasindan da çekiniyorum. Yarın bir gün satar yarı yolda birakirlar diye.

Evet ama insan bazen diyor mesela niye ben tekim? Niye yanımda kimse yok? Eksik hissediyorum sanki. Ne biliyim.

Denedim ya olmayınca zorlamıyorum artık.

İnsanlara kendimi kabul ettirmek gibi bir çaba sarf etmek yoruyo artık. Bi insanı hemen kimse tanıyamaz neticede. Tanıma evresi zamanla oluyor. Mesela o zamanin sonunda her şey sanki boka sarıyor.

Aslında önceden böyle değildim. Arkadaşlarım illaki vardı. Kan kardeşim bile vardı. Taaki beni satincaya kadar.