Kaybolan umut nasıl yeşerir?

Artık inancım kalmadı. Olmuyor, aşamıyorum problemlerimi. Problemlerimi aşmam için kendime inanabilmem gerekiyor ama kendime inanmam için de problemlerimi aşmam gerekiyor. Saçma sapan kısır döngülerde hayat çürütüyorum. Gencecik yaşta beyazlarım çıkıyor, uyuyamamaktan göz altlarım almış başını gidiyor, öyle çöküşteyim ki durum ruhumu aştı fiziken de yansıdı 150 boyumda kamburum çıktı resmen. Her şeyi gözümde büyütüyorum, ne olursa olsun sürekli alt penceren bakıyorum, kendimi her şeyden herkesten aşağı tutuyorum, yetersiz hissediyorum, sürekli neden varım diye sorguluyorum, hakkaten ne vardı da doğdum ben ölsem ölemiyorum yaşasam yaşayamıyorum napıyorum bilmiyorum. Ne biliyorum ki zaten bildiğim tek şey bir yok olarak var olmayı becerebilmem.