19 yaş ve bunalım?

Ben yeni üyelik olusturdum bu sayfada daha önce hep gezerdim forumda ama hiç üye olmamıştım sadece insanlar acaba benle aynı şeyleri yaşadılar ve ne tepkiler verdiler sonuçları nasıl gelişti vb merak ettiğim için bu konuyu açıyorum.
Öncelikle ben 19 yaşındayım okumuyorum çalışıyorum. Nerden başlayacağımı bilmiyorum ama insanlara guvenemiyorum bundan sadece 1 yıl önce dahi güvenir rahatça samimiyet kurardim ama artik yakın arkadaslarimin yaptıkları 1hareket bile beni samimiyetsiz olduklarina itiyor. Öte yandan aşk hayatı neredeyse hiç yok uzun zamandır biriyle sevgili bile olmadım. Ben ciddi anlamda çirkin biriyim ve üstüne kilolu yum o yüzden o işlerle pek aram olmuyor surekli hayal kırıklığı gönlüm yoruldu artık.
Aile hayatı desek babam işten çıktı ve bütün evin geçimi benim omuzlarımda yani bilmiyorum artık iyice bunaldim hayattan zevk almamaya başladım. Bir derdimi anlattığım da insanların verdiği yapmacık tepkiler o kadar komik geliyor ki soğuyorum bazen tek ihtiyacım olan yanlizlik diyorum ama yanlizlikta sade Allah a mahsus insan artık bir çıkış kapısı arıyor. Bu şehir in her yerinde bir üzüntü kapılıyor beni her yerinde bir üzüntü sanki sığamıyorum bu şehire Can yücel'in bir sözü var ya; Ya ben bu şehire sığamıyorum ya da bu şehirde biri eksik... Bir yerden başlamak istiyorum. Bir şeyleri değiştirmek istiyorum ama nasıl başlasam bilmiyorum. Acaba yeni bir şehir yeni bir hayat yeni insanlar kaderden kaçış mıdır? Yoksa sadece uzun yıllar sürecek bir özlem ve pişmanlık mıdır?