Özgüven ile ego birbirinden nasıl ayrılır?

Özgüven ile ego arasında çok ince bir çizgi vardır. Özgüvenin biraz aşılması egoistliğe girer ve buda sevilmemeye , kasıntı olmaya ve kibire kadar götürür. Kibirde insanın helakına sebep olur. Büyük konuşup onunla imtihan olmamıza neden olur hatta büyük kayıplara sebep olur.
Özgüven ve egonun arasında bariz farklar şunlardır:
Ego gösterişi sever pofpoflanmayı sever övülmeyi sever. Tevazudan uzaktır ve kendini üst perdeden görür ve tabiriz onun karşıdakini ezmeye kalkar. Dolaylı yoldan övülmesi gerektiğini vurgular. Misalen Celal Şengör. Özgüvende ise karşıdakinin onu övüp övmemesi umrunda olmaz o amacına ilerler söyleyeceğini söyler. İnsanlara yaklaşımı hitabeti bile farklı olur.
Ego karşısındaki kişinin konuşmasına izin vermez isterki hep ben konuşuyum benim söylediklerimin üstüne laf söylenmesin benim söylediklerimin karşısına antitez konulmasın ve ne dersen diyim mutlak doğru kabul edilsin. Özgüvende ise karşısındaki kişinin de söylediklerini dinler yeri gelir hatasını kabul eder. Haklısın ben burada yanlış yapmışım diye bilir. Haklı olduğunu düşünse bile etik kurallar gereği bile saygıyla dinler.
Ego her konuda uzmandır. En doğruyu kendisi bilir onun dışında karşısındaki kişi ya ondan az biliyordur ya da yanlış biliyordur. Özgüvende ise yanlışım olabilir der.
Ego hangi şartlarda olursa olsun yardım kabul etmez. Güç savaşında yenildiğini düşünür. Yardım alsa kendisinin statüsünün düşeceğini düşünür. Ölür gider ama kuyruğunu dik tutar. Yardım etmeye kalkanları ben kendi işimi kendim görürüm der. Özgüvenli insanda ise yardım etmeye kalkana teşekkür eder. Yardımını kabul eder geri çevirmez

özgüven, kendimizi ne sandığımızla kendimizin ne olduğu arasındaki farkın sıfıra yakınsaması durumunda ortaya çıkan algısal öz bütünlüğüdür. ego ise; kendimizi ne sandığımız ya da bizi ne sansınlar istediğimiz ile ilgilidir ki, aslında ne olduğumuzdan ne kadar uzak veya ayrık olması önemsizdir. böyle açıklayabiliriz.