Sizin için sevilmek mi ilk sırada, saygı duyulması mı?

Her işin, sözün, kelimenin başı saygıdır. Saygı, tüm duyguların altında yatan temel katman olmalıdır bence her insan için. İnsan çok sinirliyken, öfkeliyken, karşıdaki saygıyı yitirse bile, tartışma içindeyken veya kendini savunması gereken durumlarda bile saygının iplerini elinden hiç kaçırmamalıdır. Yoksa çook.. haklıyken haksız durumuna düşer insan. Hiç kimse için insan, kendini yıpratacak kadar sinirlenip kötü söz söylememeli. Zararı karşıdakine değil kendine olur. Evet, bakıldığında basit gibi dursa da. Bunu alışkanlık haline getirdikçe kişi, çevresindeki insan sayısı da bir hayli azalır. Sevilmeye gelecek olursam, saygıyla kıyas yapmam. Elbet herkes sevilmeye ihtiyaç duyar. Doğanın kanunu bu zaten. Tabii ki hayat bundan ibaret değil ama bu dediğim gibi ihtiyaçtır. "Ben sevilmeye ihtiyaç duymuyorum, aşka kapılarımı kapattım anahtarı da okyanusa attım, beni çok kırdılar, aldatıldım..." vesaire dese de kişi sevilme duygusunu muhtaçtır. Bundan kaçamaz. Her ne kadar kaçamayacağımız bir duygu olsa da karşıdakinin bizi tek sevmesiyle yürümez, saygı duyması da şarttır. İşin özü, saygı olmadan sevgi de olmaz.

Aslında baktığımız zaman ikisine de ihtiyacım yok gibi bir şey. Umurum dışı insanlar bana saygı gösterse ne olur saygı göstermese. Sonuç olarak umursamayacağım için onun bana yapacağı saygısızlık bana ulaşmaz bile. O yüzden ne sevilmeye ne de saygı duyulmaya ihtiyacım var. Bana benim çevremdeki bana inanan ve saygı duyan aynı zamanda da benim onları sevdiğim kadar sevgileriyle bana karşılık veren insanlar yetiyor.