Çok Yalnızım, Hiç Arkadaşım Yok?

9. sınıfta çokca arkadaşım vardı, herkesle iyi anlaşırdım. O dönemler sürekli bir faliyetim vardı, spor yapardım, tiyatro vb. şeyler. Ayrıca kendi hedeflerim de vardı fakat koronadan sonra her şey çok değişti. Sınıf arkadaşlarım değişti ve eski sınıfımdan sadece birkaç kişi vardı sınıfımda. Onlarlanda eski samimiyetimiz kalmadı, bir şey desem dinlemiyorlar, ciddiye almıyorlar beni. Sadece onlar değil sınıfta kimse ciddiye almıyor, sevmiyor beni. Nedenini anlamış değilim. Aslında sınıftaki herkes tam benim kafa yapımdaki çocuklardı, kimsenin dersle alakası dahi yok, okula eğlenmeye geliyorlar fakat nedense arkadaşlık kuramadım hiçbiriyle. Bu senenin 2. dönemi sınıfa ortaokuldan samimi olduğum arkadaşım nakil ile geldi. Geldiği günler onla aramız iyiydi fakat oda 1,2 hafta sonra beni ciddiye almamaya başladı. Geçen bi ara konuşuyorduk onla, daha sınıfa yeni gelmiş olmasına rağmen anladı, bana diyor niye sınıfta kimse seni sevmiyor. Arkadaşlar bişeler anlatmaya çalıştım ama tam anlatabildimmi bilmiyorum. Ben eskiden her ortamda kendimi sevdirebilen biriydim, ama o zamanlar ki hatam beraber vakit geçirip eğlendiğim insanlar, abilerim ile aramızdaki arkadaşlığı bi tık ileriye taşımamamdı. Çünkü o zamanlar kimseyi takmıyordum, hedeflerime odaklıydım. Onlarla arkadaşlığı ilerletmediğim için Şimdi bu yüzden çevremde 1 tane dostum bile yok. Bu yalnızlık heralde psikolojimide acayip bozdu, geçem günlerde psikiyatriye gittim. İlaç kullandım sonra beni daha kötü yaptığını hissedince bıraktım. Az önce söylediğim gibi tiyatro bile yapmışlığım var bi dönem o zaman özgüvenim acayip yüksekti ama şu an özgüvenimi bile kaybetmiş durumdayım. Bişe demeden önce sürekli düşünüyorum nasıl dicem, ne konuşacam falan diye. Herşeyi de çok kafaya takmaya başladım. En basitinden telefonla konuşuyorum, sonra telefonu kapattıktan sonra karşı tarafın, benim konuşduğumuz şeyleri düşünüyorum tek tek acaba saçma bir şey söyledim mi diye. her şey şuanda boş geliyor bana, yaşıyorum ama niye yaşıyırum bilmiyorum. Yarına okul var mesela ama ben sadece sınava gidecem, aileme de yok oruç falan okulda tutamıyorum dedim zaten dersler de çok kötü, onlarda bunu biliyor ama gitmememin en büyük nedeni aslında okulda kendimi yalnız hissettiğim için artık gitmek istemiyorum. Öyle bi noktaya geldimki kendimi deli gibi hissetmeye başladım. Şuanki insanların bana tavrından, geçmişe dönüp baktığımda kimsenin bana tam anlamıyla bi konuda güvenmemesinden falan , kendimi deli gibi hissetmeye başladım. Sınıfta mesela sırada uyuyorum aklımda düşünceler geçiyor, hayal kurmaya başlıyorum sonra kendime engel oluyorum, engel olmazsam hayallerde düşüncelerde dalıp gidiyorum ve bu aklındam düşündüğüm şeyleri acaba sırada yatarken sesli mi düşünüyorum, tüm sınıf beni duyuyor belkide diye deli düşüncelere kapılıyorum. Baya bişeler anlattım, başka içimi dökecek kimse olmadığı için içimi sizlere döktüm, biraz saçmalamış olabilirim o yüzden özür diliyorum. Şuanda büyük bi çıkmazdayım ne yapsam bilmiyorum