Hayat, bize asla yapmayacağımız şeyleri yaptırıyor. Yaptıklarımızdan pişmanlık duydurtan vicdanımız bizi rahat bırakmıyor. Çoğumuz artık paklanmayacağımızı düşünüyor kendimizin. Düştüm diyip yerde kalıyor. Halbuki hayatın kendinisi zaten düşme ve kalkma. Alemlerin Rabbi olan Allah Kuran ı kerim de kendisinin tövbeleri çokça kabul ettiğini, insanlara karşı çok merhametli olduğu söylüyor. Öyle ise bizim umutsuzluğumuz niye? Her şeyi bilen Allah bizim bu yaptıklarımızı da biliyor. Ve yine kutsal kitap ta çok merhamet sahibi olduğunu bize söylüyor. Bağışlayıcı olduğunu bize söylüyor. şeytan umutsuz olmasını ister insanoğlunun. Artık ne yaşadıysa yaşandı, ne olduysa oldu. Yapacak ne var elimizde? Eğer şu an yaşıyorsanız bilin ki Alemlerin Rabbi sizden vazgeçmemiş. Bir yerde okumuştum, "kim bilir Azrail kaç defa benim canımı almaya kalkmaya kalktı da Allah onu durdurdu belki ben akıllanırım diye düşünüyorum" yazıyordu. Kalkabiliriz 🧡 Allah bizi seviyor.
Umutsuz insan bir yaprak gibidir. Oradan oraya savrulur durur. İnsan ne olursa olsun güçlü şekilde dimdik ayakta umutla, azimle, istikrarla durabilmeli. Umutlar yeşertilmek için var, soldurmak için değil.
Koskoca bir orman varmis. Birisi bu ormani yakmis. Ama tam yakmis tum orman griye donmus kulden. Sonra kucuk minnacik bir fidan. Gozle bile zor goruluyor. O ormanin tekrar yeserebilmesi icin tek basina yeterli olmus. Umut o fidandi iste. Her zaman umudu kaybetmemek lazim.