Kalp kırıklığı her defasında daha da güçlendirir insanı.. Kolayca aldanmamayı, güvenmemeyi öğretir, insanı olgunlaştırır.. Genelde düşünmeye zorlar insanı.. Acabalar, keşkeler havalarda uçuşur. Hata yapmanın nelere yol açabileceği son raddeye kadar araştırılır.. Hepsinde gelinen sonuç koskoca bir hiç.. #54srp
Kalbinizin paramparça olmasını mı yoksa kas katı olmasını mı tercih edersiniz?
Kalbimin defalarca kez paramparça olduğuna şahitlik ettim. Öyle ki artık yutkunmak benim için eziyet haline dönüşmüştü. Ağlamak bir rutin haline gelmişti, ağlarken hıçkırıklara boğuluyordum. Ama bana acıyan ya da ilgilenen olmuyordu. Sonraları artık yavaş yavaş kendime gelmeye ve hayatta kimse için gözyaşı dökmenin bir anlam ifade etmediğine karar verdim. Gözyaşlarımı içime akıtmayı öğrendim. Kaskatı durmayı ve güçlü görünmeyi öğrendim. İçimden acıyan yanımı dışımdan nasıl gülücükler ile maskeleyebilecegimi öğrendim. Birini de seçebilseydim eğer , bu kesinlikle kas katı bir kalp olurdu.
Kişilik & Karakter konusunda 13,5b cevap paylaştı.
Kalbim kırıla kırıla sonradan daha da sağlamlaştı.. Kırılan kemik misali, kırıldığı yerden daha da güçlü kaynadı.. Sonrasında kalbimin kırılmadığını anladım ilerleyen dönemlerde.. Çünkü ne o kadar yakın duruyorum herhangi birine ne de kalbim eskisi kadar sevgi dolu ve kırılgan.. Sezen Aksu'nun bir şarkısı vardır Eskiden di çok eskiden.. O şarkı bence tüm olanları anlatıyor gibi.. Yavaş yavaş akıp giden zaman insana neleri kaybettiğini ve neleri artık hissetmediğini tokat gibi savuruyor.. Eskidendi çok eskiden.. Keyifli geceler..
Paramparça oldultan sonra o dağınıklıyla kas katı kesildi benim ki galiba. Çok benim tercihime bakmıyor ama elimde olsaydı ne paramparça olsun isterdim, ne de öyle kas karı kesilmesini...
Paramparça da oldu, kas katı da. Kırık bir kalpte iyi değil, kablsiz olmakta. İkisinin arasını bulunca denge sağlanıyor. Kolay kolay kırılıp, dökmezsin. Sürekli bir şeyleri tecrübe ederek yaşamak zorlaştırda, insan alışıyor.
Hep derim insanlara ayna olmak lazım. Kim nasıl gelirse o şekil gitmek gerekiyor. Seveni sevmek, sayanı saymak, kıranı kırmak gerekir. Bunu yapmadıkça yara alan biz oluyoruz. Tecrübe ettiğimiz şeyleri doğru hamlelerle uygularsak, keyifler yerinde olur. Birinin rüzgarı bile titretemez sizi.
Taş kalp iyidir. İnsanlar merhametinden faydalanır. Çok yaşadım. Mesafe soğukluk iyidir. Herkes haddini sınırını bilir. Ne zaman ki insanlara iyilik yapacağın tutar o zaman yapmadık kötülük bırakmazlar sana.
Kaskatı olur ise kalbim bu sefer de başkalarının kalbini paramparça ederim... Bunu istemem, bu kadar da bencil olamam. Üzdüklerim illaki olmuştur her zaman kontrol sağlayan biri değilim.
En garantisi olsun kaskatı olayım böylelikle kimse zarara uğratamaz kafasında olmam. Cesur olmaktan ve hata yapmaktan çekinmem. Lakin bana hata yapana da rahat yüzü göstermem o da ayrı konu.
Paramparça olmasını tercih ederim çünkü kaskatı kesilirse herhangi bir duyguyu içimde barındırmıyorum demektir
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(36-45)
+1 yıl
Sevilmeyi beklemeden sevmeyi, kimseye yaranma kaygısı gütmeden iyilik yapmayı öğrenen herkes sömürmeden ve sömürülmeden bir "Ponçik Kalpli" olmayı başarabilir... Ben başardım, ponçik ponçik yaşıyorum. 😊
bir insanın kalbi parçalandıkça katılaşmaya başlar diye düşünüyorum ama bu üzülme ve yıpranma döneminden geçmektense kalbimin direkt kaskatı olmasını tercih ederim