Sevgi görmedim diyerek gurursuz ve aciz biri olmak yeni moda mı artık?

O sadece bir bahane reis. Kendi güçsüzlüklerini kapattıkları bir bahane. Dinle beni...

Ben de annem ve babamdan gerçek sevgi görmedim. Ben anneannemle dedem tarafından yetiştirildim. Ama gerçek sevgi görmemiş olmam, hayatta her şeyi gözlemledikten sonra seçimimi değiştirmedi. Neticede iyi bir insan olmaya çalışmayı kendim seçtim ve hala da bunu istiyorum. Yolumdan da şaşmak istemiyorum. Ve bir insanı sevdiğim zaman gerçekten o kişiyi anlamaya, empati kurmaya, yardımcı olmaya ve kendimi olabildiğince bu insanın yanında hissettirmeye çalışıyorum. Bunu gerçek anne babadan sevgi görmemiş birisi yapabiliyorsa, onlar için de imkansız olmamalı. Bu durum dolayısıyla, böyle kişilerin kendi güçsüzlüklerini, iradelerini kontrol edemedikleri ve bu mazoşist yolu ya da kötü yolu (her nasıl adlandırmak isterseniz ki ben böyle adlandırıyorum) sırf kolay yol diye kendi tercih ettikleri gerçeğini asla değiştirmiyor.

Onun için burada gelip de "Ya ben işte serseri seviyorum çünkü geçmişte sevgi görmedim.", "Ya ben işte aldatan kişinin beni sevmesini hala istiyorum çünkü başka sevgi görebileceğim kişi yok." gibi saçma bahanelere sığınmasınlar. Onlardan o sevgiyi görmeyeceklerini kendileri de biliyorlar. Amaçları başka diye düşünüyorum.

Bilmem anlatabildim mi?