İçiniz kan ağlarken etrafa mutluymuş rolü yaptınız mı?

Bunu çok kez yaptım ama artık içimin kan ağlamasını da önlemeye çalışıyorum. Yani dışım istediği kadar gülsün, içim ağladıktan sonra dışımın gülmesinin bana bir yararı olmaz. Neticede içimi ben biliyorum, çektiğimi ben biliyorum, bana bir kâr sağlamaz yani dıştan gülmek ve belli etmemek.

Ama içimde de bazı şeyleri yatıştırmak ve baş edebilmeyi öğrenmek benim için çok daha iyi oldu. Çok fazla yıpratmayıp, psikolojimi de daha iyi eden bir şey. Yani insan önce içini güldürmeli ve içini onarmalı diye düşünüyorum. Her şeyden önemlisi, kendi bildiklerimiz ve hissettiklerimiz.

Bu rolü en çok anneme yaptım...

Bir sevgilim vardı.. Bana sadece acı veriyordu.. Sadece üzüyordu beni..

Onunla her tartıştığımızda annem gece beni kontrole gelirdi odama..
Ağlayıp ağlamadığım kontrol ederdi..
Bazen gördüğü de oldu ağlarken.. Tabi o zamanlar ölüyorum aşkımdan..
Annem görünce o da bozuluyor.. Hic haz etmezdi ondan da zaten..
Beni ağlattığı için de hep kızardı ona..
Sevmeye bile çalıştı bir ara.. Sırf ben üzülmeyeyim diye onu sevmeyi denedi annem..

Ona hep rol yaptım.. Üzülmüyormuş gibi, sevmiyormuş, özlemiyormuş gibi...

Rol demeyelim de içimdekini dışarı yansıtmadım diyelim, üzgünken bile güldüm diyebiliriz sadece ☾