Laubali misiniz samimi mi?

Laubali ve samimi kelimelerinin birbirinden çok farklı olduğunu anlamayan ve bu iki kelime arasındaki ince çizgiyi ayırt edemeyen insanlardan gerçekten nefret derecesinde irite olurum. Bazı insanlar samimiyeti o kadar abartıyor ki artık samimiyet boyutundan çıkıp Laubali hâle geliyorlar. Bu gerçekten hem saygısızca hem de seviyesizce.

Ben samimiyet kurduğum insanlara karşı asla saygımı ve seviyemi yitirmem. Yitirmemeye çalışırım. Samimiyet kurmadığım insanlara zaten belli bir yakınlık göstermem, o ayrı. Ama dediğim gibi samimiyet kurduğumda da saygı ve seviye sınırları içinde olur. Laubalilik gerçekten çok kötü bir şey bana göre, çok böyle kene gibi, yapışıp gitmeyen sakız gibi falan. İnsanı kendinden tiksindiren bir özellik. Ayrıca alaycı ve ciddi olmayan bir davranış şekli. Allah öyle insanlardan uzak tutsun.

Sevdiklerime samimi, sevmediklerine mesafeliyim. Önce baba göre laubali ne demek onu açıklayayım çünkü belki bir başkasına göre laubali kaçıyorumdur.

Laubali olmak, saygıyı ve sınırı kaybederek utanç duygusundan yoksun davranışlar sergilemektir bana göre.

Mesela arkadaşına bir şey söylemeden -sormadan- eşyalarını kullanmak, kıyafetlerini giymek laubali olduğunun kanıtıdır. Ya da gevşek gevşek taburlarda bulunup gereksiz rahat olmak da..

Samimi olmaksa hislerini, düşüncelerini herhangi bir filtreden geçirmeden aktarmak, doğal davranmaktır benim için.

Mesela arkadaşının yanlışı olduğunda ona bunu söylemek ve doğrusunu anlatmak samimiyet göstergesidir. Ya da bir hareketine kızıp tepki göstermek de kişinin samimiyetini gösterir.

Genelde samimiyet denince akıllarda gereksiz temas, sürekli bir muhabbet ve laubalilik geliyor. Ama alakası yok çünkü samimiyet gerçeklikken laubalilik sahteliktir ☾