Evet defalarca öyle ortamlarla karşı karşıya geldim. İlk başta ön yargılı olmamak için hemen olumsuz bakmamaya çalışıyorum. Daha sonra bana göre olmadığını ve oraya ait hissetmediğimi anlıyorum.
Örneğin, lise 3'te bir arkadaş grubuyla buluşup gezmeye gitmiştik. Biraz zaman geçtikten sonra asla benim kafama uyuşmadıklarını ve o insanlarla o ortamda bulunmamın saçma olduğunu hissetmiştim. İşte o an, benim burada ne işim var ki! Diye geçirdim içimden ve onlarla samimiyet kurmadım daha sonrasında da. Aklıma örnek olarak bu anı geldi. Bunun gibi baya var yani. Genelde herkesle kafam uyuşmaz fakat huzur kaçırmamak için idare ederim, ayak uydurmaya çalışırım. Çok sıkılsam da gerilsem de. Ama bana zarar, ne diye o ortamda kalmaya devam ediyordum ki yani. Şimdi ise o kadar kasmam. Sevmek zorunda değiliz sonuçta herkesi ve her ortamı.
En İyi Cevaplar