Eşcinsel olmak bir imtihan değil mi?

19 yaşındayım ve üniversiteye gidiyorum. Ortaokulun sonlarında bu durumumu anladım ve ailem duymasın diye elimden geleni yaptım. Duymadılar da. Ancak lise yıllarımda çok güvendiğim bir arkadaşıma söyledim ve o da bir süre sonra başka birisine söyledi. Oradan da okula yayıldı. Okul hayatım boyunca korkunç zorbalık gördüm, insan yerine konmadım. Ezilmeye alışkın, korkak bir çocuk olmuştum. İkiyüzlü insanlar, dost gibi görünüp arkadan vuranlar... Sürekli bu tarz şeyleri deneyimliyorum. Anksiyeteden kararan hayatımdan bahsetmiyorum bile. şu an ünideyim ve insanlar beni çok garipsiyor. Tanıştığım 2 kişi var ama sürekli yalan söylüyorlar. İleride de iş bulamamaktan kaygılıyım. Bölümümü boşuna okuyormuş gibi hissediyorum. "Allahım sen aklıma sahip çık" diyorum sürekli. Bu lanet bok çukurunun içine neden ben düştüm diye sorguluyorum sürekli. Ne kimsem var ne de hevesim. Ailem de öğrenirse beni kesinlikle terk edecek. Bazen bu yaşadıklarımın bir şaka olduğunu düşünüyorum. Ama her sabah uyandığımda bu gerçekler şak diye yüzüme vuruyor. Ne yapmalıyım bu döngüden kurtulmak için?