Bir şeyler anlamsız geliyorsa anlamını bulmaya çalışırım. Oturup geçmesini beklediğim ne varsa hiçbiri geçmedi. Kös kös oturup o düşüncelerle boğuşmaktansa, harekete geçip o düşünceleri zihnimden dağıtmak daha cazip geliyor.
Hayatımın anlamını düşünüyorum. 'Her şey bende anlamını yitirdiyse benim kendimde ne anlamım var?' sorusunu soruyorum kendime. Ya da benim var olma amacımı, neden doğduğumu vs düşünüyorum.
Sonrasında bedenimizden zihnimize her şeyin emanet olduğunu, yaşamın asıl amacının ahiret sınavından geçebilmek olduğunu hatırlıyorum. Bunu hatırladığımda hayatım eskisinden daha anlamlı geliyor bana. Yaptığım her şeyden inanılmaz bir tat almaya başlıyorum ☾
Her zaman her şey mükemmel olamaz ki zaten. Böyle zamanları da yaşamak lazım, bu çok normal geliyor bana. Geçici bir duygu olduğunu bildiğim için sakince durumu anlamlandırmaya ya da sadece bir süre eylemsizliğe vururum kendimi.
Bi film açıyorum, belki bazen uyuyarak kaçıyorum ordan ya da sevdiğim şarkıların içine gömülüyorum. Gerçi Güneş sayesinde çok fırsat da bulamıyorum ama olsundu 🐈
Mücadele etmiyorum böyle bir durumda. Sadece kendimi dinliyorum, biraz bekliyorum. "Neden böyle, neden şöyle?" gibi sorular sormuyorum, akışına bırakıyorum. Hayatın amacını sorguluyorum sadece, aslında bildiğim bir sorunun cevabını neden kaybetmişim bunu irdelerim.
Kişilik & Karakter konusunda 13,6b cevap paylaştı.
Müzik eşliğinde demlenmek bana en iyi gelenler arasında.. Ya da kafa dağıtmak istersem arkadaşlarımla geyik yaparım.. Tamamen moduma göre değişiyor.. Keyifli günler..
İşim varsa ertelediğim onu yapıyorum veya duş alıyorum. Duş alınca sanki tüm sorunlarımdan kurtulacakmışım gibi bir his oluşuyor bende. Daha sonrada film izliyorum, oyun oynuyorum. Hiç olmadı uyuyorum. Sonra geçiyor zaten.
Müzik falan dinlerim, kız arkadaşımla konuşurum, dışarıya çıkar gezer hava alırım, yemek yerim, telefonuma oyun indiririm, dua ederim... Seçenek çok. Ancak kendimi asla o duyguya teslim etmem.
Tam anlamıyla oturup geçmesini bekliyorum. Ancak saatler geçmesine rağmen yine o anlamsızlık yerini koruyor. Elden ne gelir, hayat devam ediyor deyip işlerime geri koyuluyorum :/