Yaşamamızdaki amaç nedir?

Kendi canına kıymanın ahmaklık olduğunu düşünmüyorum aksine ruh sağlığı psikoloji ile alakalı. Bazı insanlar dayanamayacak noktalara gelebiliyor bir uzmandan destek almayıncada canlarına koyuyorlar.

"Kıyıyorlar"

Ahmaklık da burada zaten (bana göre) bir uzmandan yardım alma şansları olanlar almıyor elbette bazı kişilerin maddi açıdan bunu karşılayacak durumları veya aile baskısından ayıplamasından yapamama ihtimali var ancak insan beyni bu o kadar çok şeyleri düşünüp ayırıp görebilir. Psikologların beyninden biz normal insanlarda da var. Yaşadığı zorluklar sağlıklı düşünmesini engelleyebilir ama yardım bulmak da imkansız değil bugün bulamadıysa yarın o gün bulamadıysa başka bir gün. Bu kadar psikolojik rahatsızlıkları ortaya çıkarabilen bir beyin kendini düzeltmesini de bilir ruhun da çabalamasıyla tabi.

Psikolojisi bozuk, içine kapanan insanlar, farklılaşan insanlar güvenlerini o kadar kaybederler ki gitmek istemezler içini birine dökmek istemezler aslında burada ailesinin veya arkadaşlarının yardım edip onun yanında olmaları onlara destek çıkmaları etkili oluyor benim düşüncem.

Bu düşüncene çok hak veriyorum. Bir insanın gelişiminde en çok etki ailesi ve çevresinden görülür. Zaten bir kişinin psikolojisi bozuksa ailesinden arkadaşlarından destek görüyor olduğunu sanmam. Güven konusuna gelirsek evet maalesef güven kaybolduğunda bütün insan soyuna da dinsel açıdan tanrısına da yaşama da küstürür. Fakat insanın kendine olan güveni öbürlerinden gördüğü güvenden çok daha ayrı bir konumdadır. Kendiyle barışık, kendine değer veren, “güven” i başkalarından önce kendinde arayan bir insan kolay kolay ruhsal hastalığa kapılmaz. Kendinle yalnız kalıp, kendini dinlemeyi bilmelisin. Yazılar yazmalı iki kişi gibi hissediyorsan sen ve o ikinci kişinin dediklerini yazıp anlamaya çalışmalısın. İnsan şifayı ancak kendinde bulur. Psikoloğa gittiğin zaman da ilk dertleri seni kendine kabul ettirmektir zaten.