19 yaşında sen küçüksün anneni çağır muamelesi görmek?

Bugün kapıya kargocu geldi. Kendisi ilk görüşte iletişim problemim olduğunu anlamış olmalı ve yetmiyormuş gibi yaşımdan küçük göstermemle beraber aynen şu şekilde “Sen küçüksün galiba anneni çağır!” dedi. O an bir lafı geçirmek geldi içimden ama haklıydı. Sadece, anneme “Anne şu kapıya baksana!” diyebildim.

Düşünüyorum da bir şeyleri öğrenmek için çok geç kaldım. Kendi ayaklarımın üzerinde durmak gibi ütopik bir hayale sahipken aslında bunun için ne kadar yetersiz ve geç kalmış olduğumu bugün çok çok daha iyi anladım. Aklınıza gelebilecek her şeyden çok gerideyim. Özellikle insan ilişkileri. Bu yetersizliğim, yaşımdan küçük göstermemle birleşince süpersonik bir eziğe bürünüyorum. Ya, insanlar 19 yaşında neler neler yapıyorlar. Bir de bana bak! Basit bir kargoyu bile teslim alamıyorum.

Hadi diyelim okudum, kazandım. Sonra ne olacak? Kim bana güvenip de işini yaptırır? Daha kendime güvencem yokken kim güvenecek de sorumluluk yükleyecek? Yazık! Çok yazık! Üzülüyorum kendime. Ya mucizevi bir şekilde insana dönüşmem lazım ya da… Bilmiyorum. Ne yapacağımı, bu saatten sonra nasıl büyüyeceğimi bilmiyorum. Nasıl olgunlaşacağım ben?