Ben savaşın her türlüsüne karşıyım. Kimseye savaş açmam. O yüzden ateşkes çabası vermeme de gerek kalmaz. Üç günlük dünyada bir sürü güzel duygu varken, zamanımı niye birileriyle savaşmaya harcayayım? Anlaşamadığım, yıldızımın bir türlü barışmadığı birisi olursa bir daha görüşmem olur biter. Bana savaş ilan ederse de asla karşılık vermem. Susarak ve cevap veririm söylediklerine. Susmak ona yapılacak en doğru şeydir. Diyecekleri bittiğinde de tek kelime etmeden ceketimi alır çıkar giderim. Savaşmak bana göre değil...
Olmaz olur mu 🤦 Sabırla konuyu kapatmaya çalışsam da karşımdaki kişiler ısrarla devam ettirme peşinde oluyor. E ben de bir noktadan sonra anladıkları dilden konuşmaya başlıyorum. Benim de sabrım bir yere kadar idare edebiliyor.
O yüzden ateşkes yapan taraf ben olmamayı tercih ediyorum 😄 aksi takdirde karşı taraf hiç susmayacak bunu biliyorum, o yüzden yıldırana kadar üzerine gitmek en büyük tercihim😄
Muhakkak. Özellikle sevdigim ve beni seven kisi tarafindan. Bunu da nazimizin birbirine gectiginden kaynaklandigini ya da tabi ki bana saldiracak ben varken kimden çıkaracak hirsini diye dusundugumden hoslukla karsiliyorum. Bazen hedefte olmakta zevk verir.