Tuhaf pek bir şey yok. Üniversiteden en yakın arkadaşım bir kağıt parçasına tel ali çizip tepesine adımı yazıp arkasına da imzasını atmıştı. Onu saklarım mesela. Aynı arkadaşım fakültenin bahçesinde bir çiçek vermişti bana. Oda günlüğümün arasında duruyor. Birlikte çekildiğimiz fotoğraflar, bana hediye ettiği bileklikler, üşüyorsun diye aldığı atkı. Kimi 5 yıllık, kimi daha bir kaç aylık. Başka bir şey yok. Şimdi o arkadaşım nişanlanıyor, yeni bir hayata başlayacak. Bana kalan sadece dostluğu ve hatırları olacak. Bir de iş arkadaşım vardı. Oda en yakın arkadaşlarımdan biri, kardeşten öte. Telefon kılıfı almıştı bana. O da duruyor mesela. Ve onunla sakladığımız sırlarımız var. Tuhaf olmasa da sedece onunla aramızda olan sırlar. Liseden bana kalan hatırlar ise hayatıma girmiş olan 3 kardeş. 9 yıl olmuş hala konuşuruz. Mesafeler ne kadar uzasa da asla soğukluk girmiyor araya. Bazı dostlukların en sevdiğim yönü bu. Yıllarca görüşmesen ve yıllar sonra bir araya gelsen yıllar önceki o samimiyetten hiç bir şey kaybetmeyecekmişsin gibi.
Yıllar önce arkadaşımın yazdığı saçma bir yazı... Hayranı olduğum bir ünlü vardı. Beni anlatan bir yazı (hatıra yazısı) yazmıştı, araya da o ünlüyü kötüleyecek şeyler yazarak beni çıldırtmaya çalışıyordu. Niye bilmiyorum hâlâ saklıyorum o yazıyı. 2013 yılına ait bir yazıydı yanlış hatırlamıyorsam.
Var, bi kutu dolusu anılar var, ilk parfüm şişem, feribot ve sinema biletleri, her gittiğim yerden bi şey alırım :D paketli peçetelerden mesela. Okul zamanında birbirimize yazdığımız mektuplar. İlk gül hediyem. Ve atmaya kıyamadığım meşhur pembe ayıcıkım, göstereyim yakışıklıyı
Bir tane zar var, onu atamıyorum. Duruyor ne zamandır öyle, tuhaf olmasa da birde bilekliğim var hiç çıkarmadığım. Onu ne zaman çıkarırım bilmiyorum ama çıkarttığım an bir çok şey geride kalacak sanırım benim için.
Kişilik & Karakter konusunda 32,5b cevap paylaştı.
Kendi yaptığım süs eşyaları çocukluktan kalma
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Geçmişte bana yazılmış şeyler vardı, geçenlerde elime geçti. Kitap arası notlar, günlüklere yazılmış methiyeler... Düşündüm, "bu kişilerin hangileri hayatımda?" Sonra kesip attım, gerek yok ki. Hayatımızda bakî olanların her şeyini saklayabiliriz ama bir gün dönüp hayatımızda olmayanlara ait şeyleri görmek, saklamak, pek bana göre değil. Bunu hak etmesine izin vermem kimseye...
Öte yandan, anısı olan ufak şeyler hep var. İlk merceğim, 26 yıllık mesela, durur. İlk versatillerimden olan kalemler, 15-18 yıllık, durur...
Dediğim gibi geçenlerde 20 yıllık kağıtlara ulaştım... Geçmiş gitmiş, izi kalmamış insanlar. "Neden tutmalıyım?" Dedikten sonra cevap bulamayıp attım. Kıymet bilmek ve saklamak ayrı tabi...
Bir taş var, çocukluk yıllarımdan kalma.. Babam vermişti bana yıllar önce onu atmadım mesela.. Sadece bir taş ama içinde çocukluğum saklı gibi.. Keyifli günler..
Çok severim hatıralar biriktirmeyi ve sonra da kıyamam onları atmaya. Sanırım en tuhaf şey bir peçete. Ama özel bir peçeteydi. Vefat eden kız arkadaşımla alışverişteydik kendine ruj aldı sonra onu sürüp fazlalığını aldırmak için bir peçeteyi öptü. Hâlâ duruyor bende o peçete...
Hayatta her şey biz insanlar için. Mutluluk da aşk da acı da ölüm de. İyi ki o peceteyi atmamışım yıllar geçse bile hâlâ onun dudaklarını opebiliyorum pecetenin ustunden...
Bi aralar öyle 'hatıra' diyip sakladığım çok şey vardı. Hatıra bırakan insanları hem hayatımdan hem kalbimden çıkarınca hepsini attım, saklamaya değmiyor.
2004 yilinda stajerken rodiden aldığım bogazli kazagim ve 2004-2005 yilinda fb-samsunspor un oynayip 2-1 kazanılan maçın bileti hâlâ duruyor. Alexin ilk maçı yaşlandik resmen
Tasarım işine merak saldığımda ilk denememi kızılay soda şişesine yapmıştım o şişe hala duruyor dokundurmuyorum ona evde bir ara mesele haline geldi :D Ama kararlıyım atmayacam onu hatırası var :D
Ben çok takığım öyle şeylere en basitinden bi gün arkadaşlarla sahilde otururken birisi gelip gül vermişti ve başka birisinin gönderdiğini söylemişti ama o kişi hala kayıp. O gül hala duruyor mesela
Hatırası var diye eski sevgililerimin aldığı hediyeleri atmam. O hediyeleri görmeye tahammülüm kalmayınca birilerine veriyorm. Atmaktan iyidir. En tuhaf sakladığım şey ise kavanozda sakladığım kurutulmuş güllerdi. Eski sevgilimden gelen. Onu attım 😂