Gün geliyor, hiç tahmin etmediğin şeyler oluyor, hiç ummadığın hayaller gerçekleşiyor, asla geçmeyecek sandığın hüzünler geçiyor... Zaman, çok tuhaf bir kavram... Yalnızca mevsimler değişmiyor, sadece meyveler olgunlaşmıyor ya da bir tek vakit geçmiyor... Zamanla duygular da değişiyor, insan da olgunlaşıyor, acılar geçiyor... Zaman bana çok şey öğretti! Fakat en güzeli sabretmekti... Çünkü yalnızca bu şekilde biraz geriye çekilip her şeye etraflica bakabiliyor insan. Çünkü öfkeyle, kızgınlıkla ya da kırgınlıkla kör oluyorsun. Sadece sakin bir ruhla düşünerek doğruları görebiliyorsun... Aradan yeterince zaman geçtikten sonra çok daha iyi anlıyorsun her şeyi. Bazı savaşları boşuna vermişsin, bazı durumlara boşuna katlanmışsın ve bazı insanları iyi ki kaybetmişsin... Yani üstesinden gelemiyorsanız zamana bırakın efendim, o halleder...
Birçok iyi ve kötü olaylar geçiyor başımızdan geçmişe dönüp baktığımızda.. Bazıları iz bırakıyor bazıları teğet geçiyor.. Kimi aşktan kimi eşten kimi dosttan muzdarip.. Bunları atlatmak uzun da sürebiliyor kısa da.. Sadece kötü anıları değil iyileri de bastırıyor zaman.. Böyle bir tarafsızlığı da var biz istemesek de..
Biraz da insanın sabrı ve tahammülüyle eş zamanlı ilerliyor ilaç olma durumu zamanın.. Tek başına faydalı olabilse, herkese aynı sürede iyi gelirdi.. Zaman unutturmuyor, daha az hatırlamamızı sağlıyor..
Gelir bence. Şöyle söyleyeyim; zaman dediğimiz şey insanların ölümüne, onların yokluğuyla yaşamaya bile alışmamızı sağlıyor. Daha ötesi olabilir mi, zannımca olamaz.
En İyi Cevaplar