Dönüp kendilerine bakmayan insanlar neyin rahatlığıyla başkalarını eleştirirler?

Kimlik bunalımından son derece yüksek hasarla ayrılmış olduğu, hatta kimlik probleminin hâlâ devam etmekte olduğu söylenebilecek insandır. Daimî olarak karşısındakine fikirsel bazda saldırmakta olan bu kişinin kurduğu cümlelerin ardında müthiş bir ego savaşı vardır (tatminsizlik, incinmişlik, çaresizce varlığının anlamlı olduğunu ispat kaygısı vs.). bu kimseler, zihinlerinde oluşturdukları ideal kimliklerine henüz ulaşamamış olmalarına karşın; bu ideal kimliği farkında olunmayan egoist bir özdeşleştirmeyle şu anda taşıdıklarını hissederler. Bu da birey için çok tehlikeli bir yanılsamadır. Bir nevi yarattıkları hayali kimliklerinin gerçekliğine inanarak karşılarındaki insanlardan buna göre bir beklenti içerisine girerler. Aldıkları tepkiler ile farkında olmadan inandıkları yalan kimlikleri örtüşmediğinde de nevrotik bir periyoda sürüklenirler. Benlik algıları ile koşulsuz özsaygıları öylesine onarılmaya muhtaçtır ki karşılarındaki insanların hayatta bir şeye ulaşma ya da tatmin olmuş hissetme ihtimalinin onların varoluşunun anlamını tehdit ettiğini hissederler. Bu bir süre sonra ilişkilerinde belirleyici rol oynayacak bir sosyal dürtü halini alır. Egolarının yıpranmaya bu kadar müsait ve kırılgan oluşundan ötürü defans mekanizmaları neredeyse tüm davranışlarını baskı altına almış vaziyettedir. Öfkelerini ya da rahatsız oldukları özelliklerini başkalarına yansıtarak kendilerini güvende ve dokunulmaz hissetmeleri, benliklerini rahatlatmak adına kullandıkları saldırgan cümlelerini entelektüel bir jargonun arkasına saklayarak fark ettirmeden diyaloglara zerk etmeleri de sık rastlanan alışkanlıklarındandır. Büyük ihtimalle çocukluklarındaki bir bağlanma problemi sonucu ebeveynlerine karşı bir çıkmaz, ikilem olarak bilinçaltlarına kazınmış suçlama ve mağdurluk saplantısı sebebiyle bulundukları bağlam fark etmeksizin kendi konumlarını umursamakla yetinemezler. Konforsuz hissettikleri zaman otomatik olarak devreye giren, farkında olmadıkları bir suçlu arama süreçleri vardır. Kendi konumları dışında diğer kimselerin konumlarını da bir ölçüde kontrol altında tutmak isterler, suçlama ve mağdurluk hissinin de katkısıyla bu kontrol altında tutma çabaları yıkıcı ve agresif bir tona bürünür. Bu insanların yakınındayken sıklıkla yargılandığınızı, sizden başkasını ilgilendirmeyen hususlara kişi tarafınca müdahil olunduğunu ve tercihleriniz üzerinde zavallıca ama zarar verici bir baskı kurulduğunu hissedersiniz.

Her şey gönlünce olsun ✌

#Ayhan67

Yapıcı eleştiriye açığım. Yapıcı eleştiriler sizi iyiye götürür. Sizin daha çok gelişmenizi sağlar. Yıkıcı eleştiriler ise sadece eleştirmek ve kötülemek için yapılan eleştirilerdir. Dediğin eleştiri türü de yıkıcı eleştiriye giriyor. İnsanlar kendilerine bakmadan karşı tarafa çamur atarlar. Çünkü kendinde kusur bulmak istemez hiç kimse. Bu sebeple de hep birilerini suçlarlar. Genelde birilerini eleştiren insanlara baktığında, mutlaka kendilerinde kapatmak, örtbas etmek istedikleri bir nokta olduğunu görürsün.