Kendi başına mutlu ola biliyor musun?

Tüm duygular birer süreçtir sonuç değil ve sen sadece o an için o duyguyu hissedersin ama bunların devamlılığını sağlayan düşüncelerdir.
Tüm güzel duygular sevginin türevi bir nevi evladıdır ve sevgi dışarıdan içeriye değil içeriden dışarıya doğru yayılır.
Bir insan kendini ne kadar severse saygı duyarsa kabul ederse tanırsa bilirse o kadar mutlu huzurlu dingin sakin kendiyle ve çevresiyle bir bütün olabilir.
Hal durum böyle olunca bir başkasının seni mutlu etmesini beklemekten zaaftır bir yerde zayıflıktır. Ve buna hiç mi hiç gerek yok (=

Her zaman mutlu olmak keşke sadece bizim elimizde olsaydı.. Kimseye bağlı, bağımlı olmadan, kimsenin düşünce ve kararlarından etkilenmeyip sadece kendi kararlarımızda kavrulan bireyler olsaydık.. Bu mümkün olmuyor maalesef.. İnsanların birbiri içinde yaşamasını zorunlu kılan bu düzende çok zor bir olay..

Böyle olmasına rağmen her zaman da toplumdan etkileceğiz diye düşünmemek, karalar bağlamamak lazım.. Her durumdan daha doğrusu birçok durumdan zevk alıp, ondan bir şeyler çıkararak mutlu olabilmek biraz da bizim elimizde.. Fazla uç beklentilerimiz olmadan, elimizdekilerin kıymetini bilerek, onlara zaman ayırıp özel olduklarını düşünmek, yokluklarını bir an hissedip, neler olduğunu anlamak yeterli olur..

Ben size iki farklı önerme sunayım..
Kimseye muhtaç olmadan huzura erebiliriz.
Kafamız sakinleşir, Ruhumuzu dinlendiririz vs. Peki mutluluk iç huzuru bulmak mı? Şayet öyleyse.. zaten bir insanın kişilere, nesnelere, hissiyatlara, ilgiye vs bunlara ihtiyacı yoktur. Bunlar kalıcı mutluluklar değildir. Birilerinin, bir şeylerin gelmesiyle oluşan mutluluklar yıkılır. O halde kalıcı mutlukuklar nasıl aranır ona bakalım..
Kendinizi sevin, kendinize değer verin ama kendinizi başka insanlardan üstün tutmayın
İşte kalıcı mutluluğun sırrı bu küçük yarışta başlıyor.