Ben bir korkak mıyım yoksa zevk uğruna ömrünü heba etmeyen iradesiz bir genç mi?

Belki okuyacak insanlar vardır diye yazıyorum, çok da uzatmayacağım dostlar. Ben 22 yaşında bir gencim. Anadoluda küçük bir şehirde doğdum büyüdüm, yıllarca hayata dair hiç şüphem olmadan yaşadım. İnandığım bir din, hayallerim, ufak dostluklarım ve mutluluklarım vardı. Hayat toz pembeydi. Yaşıyordum. Sonra büyüdüm ve tüm bu olanları sorgulamaya başladım. Neden dünyada olduğumu, dinin kaynağını vs hep sorguladım. Hatta yeri geldi yıllarca kalpten inandığım dine sövdüm. Sonrasında ise tamamen kayboldum.

Hani vardır ya bazı gençler, kendi yolunu çizerler ve o noktada yeni tecrübeler edinerek yollarına devam ederler. Ben hiç öyle olamadım. Hep potansiyelimin farkındaydım ama kayboldum ve bulmak için yeterli motivasyonu bulamadım. Bu sebeple de birçok adımı atmadım hayatta. İnsanlarla ama görünmez bir zırh koydum. Dışarıdan bakan biri beni neşeli, mutlu biri sanır birçok arkadaşım da vardır ama asla yakın değilim onlarla. Hele kızlarla, güvenmiyorum onlara ve kendime. Çünkü onlara yaklaşmak günah ya da onlar çok bencil beni sevmeyecekler vs diye düşünüyorum.

Bu sevgisizlikten ötürü her şey maddi gelmeye başlıyor işte. Kadın erkek meselesi de dahil. Kendime zarar vermek gibi düşüncelerim şimdilik yok ya da çok zayıf ama böyle giderse çok kötü yerlere gidebilirim. Ne yapsam, nereden başlasam bilmiyorum. Güçsüz, özgüvensiz biri değilim. Kayboldum ve kendimi bulmadan insanlarla mücadele edemiyorum.

Bu kadar.
Ben bir korkak mıyım yoksa zevk uğruna ömrünü heba etmeyen iradesiz bir genç mi?
Cevapla