Rehavet durumu tembelliğin kümelenmiş halidir. Hiç bir zaman rehavete kapılmadım. Tabi hayatımızda kader çizgisinde dönüm noktaları olmuştur. Yolun başında bunu diyemem. Çünkü yolun başında bunu dersem kendime de haksızlık etmiş olurum. Yolun başında bir tembelliğin simgesi olur. Diğer işlere de yansır bu durum. Çünkü o dönemde bir sınavdan geçiyorsun ve psikolojik etkenler tüm her şeyi etkiliyor. Bu dönemden çıkmakta kendi elimizdedir. Yeter ki biz elimizden geleni yapalım. Bizim dışımızda gelişen olaylarda hayatımızın sınavının bir parçasıdır. Yaradan'dan geliyorsa sabır lazım ama her şey için geçersiz durum bu. Çünkü her şeye insanoğlunun hayırlısı deyip yeri gelince şeytana uydum dediği gibi bu kez de Yaradan'a suç atması gibi olur. Yolun başında artık tamam oldu bitti gibi şeylere takılmam. Olduğu yere kadar çabalarım ve benim dışımda olaylar gelişiyorsa artık tamam diyebilirim. Tabi bunu hayatın bir yönü için anlattım. İşlerimiz içinde bir deneyim veya ustalık elde edince artık tamam benden oldu bu da diyebiliriz. Hayatın bir tık level atlaması gibidir. İlk olay içinde sabrın inayeti varsa kendimize verdiğimiz değeri de korursak benden oldu tamam da diyip ekleyebiliriz. Herkes bu konuda bir şeylere değinir kısaca. Ben genel olarak bakmaya çalıştım.
öyle bir rehavetim olmadı sadece bazen anlamaya çalışmakla anlatmaya çalışmak arasındaki ince çizgide kalıp boğulduğumu düşünüyorum bir şeyler çok güzel olacakken tam tersi bir durum haline dönüyor birden..
Belki acele ettiğimden belki bir şeylerin artık olmasını istediğimden hayata geç kalmaktan korktuğumdan mütevellit hızlı hareket etme isteği oluyor.. ancak sonrasında gelen tepkiler biraz gönlümü kırıyor sadece
artık tamamdır dersem eğer o zaman ona verdiğim kıymet bitmiş olur kıymeti bitirmek istemediğim için anlamaya çalışıyorum sadece ve sabır etmeye. olacak olan olur ya da hiç olmaz onu bilmem elbette
Kişilik & Karakter konusunda 11,8b cevap paylaştı.
burada tanıdığım bir arkadaş dediğim kişi için "artık tamam burada güvenebileceğim bir arkadaşım oldu" demiştim. Bir o kadar da değer verip sevmiştim.. Ama bana öyle bir yanlış yaptı ki gerçekten ondan böyle şey beklemiyordum. Yolun başında da demedim bir seneyi geçmişti sohbetimiz olalı. Ne bir kırgınlığımız ne de bir tartışmamız oldu. Bir sene sonra neyin ne olduğunu anladım.
Evet hayatımın bazı dönemlerimde bu rehavete kapıldım. Aslında tam emin değilim. Rehavet mi yoksa ben istediğim için böyle davrandım. Çünkü bazen insana bir bıkkınlık geliyor. Tamam diyorsun, artık yeterli. Daha fazla uzatmaya ve çabalamaya gerek yok.
Uzun bir zaman ve emekten sonra gerekli riskleri de alarak bu noktaya ulaştım. Bu bir son değil benim için. Ancak ulaşılması gereken bir yere ulaştım. Bu bende duyusal bir tatmin hissettirdi. Şuanda yeni bir "Artık Tamamdır" yoluna ilerliyorum. Ve olası sorunlar ile muhtemelen 2-3 yıl sonra tekrardan bir "Artık Tamamdır" noktasına ulaşmayı bekliyorum. Bu hissi almak ve onu hissetmek beni daha fazla özgüvenli ve yapabilirim hissine yaklaştırıyor. Bunun için asla mükemmel ve 0 hatalı yollar seçmedim. Olası somut olaylar ve buna ilerlerken de birçok hata yaptım. Başıma beni üzen birçok şey geldi. Bazen uzun süreler dinlenmem gereksede bırakmadan ulaştığım için mutluyum. Mükemmelci olmayan ve yorulduğunda dinlemeyi kabullenen hemen herkesin buraya ulaşmasını ve o hissi yaşamasını isterim.
Evet fakat bu alelade bir rahatlık olmadı hiç. Cidden çok zorlandığım bir durumda ya da çok yorulduğum olaylar sonrasında iyi, kötü kendi içimde halledebildikten sonra bir rahatlık yaşadım. Bunun da hakkım olduğunu, keşke ilk başta alsaydım dediğim tavırlar bunlarda...
Evet. Mezun olduğumda atamalardaki azlığı ve özeldeki olumsuz is olanaklarını görünce, tamamdır, okuyarak kyk kredisi borcuna hak kazanmış işsizler kervanına katıldım demiştim. 2 yıl iş aradım. Elbette bu süreçte boş durmadım. Garsonluk çaycılık bulaşıkçılık bile yaptım. Işten asla gocunmam. Sonunda mesleğimde iş buldum. Şimdi müdür oldum 💃
Rehavet değil ama bir bahane bulup vazgeçtiğim çok oldu.. Ne zaman hevesle bir işe girişsem olumsuz bir şey bulup vazgeçiyorum. Biliyorum bu çok kötü bir şey.. Her seferinde kendime söz veriyorum ama sonuç yine hüsran.. 😔 Sebebini bilmiyorum, hiç bulamadım maalesef..
Hayır, hiçbir zaman kolay pes eden biri olmadım. Ve başladığım yolda karşıma çıkabilecek sorunları göze alarak girerim. Yarım bırakmak kendimi kötü hissetmeme sebep oluyor.
Yolun başındayken büyük bir hırsla çabalarım. Böyle bir rahavet yolun başında söz konusu değildir. İstediğimi alınca kendime dinlenme fırsatı veriyorum 😄
insan ne zaman oldum derse, olmaktan çok uzaktır demektir, zira insan hiç tam olamaz. dolayısı ile olma sürecinde hepimiz olduğumuzu sanmışızdır, ta ki hayat olmadığını gösterinceye kadar...