İnsanlar genelde kaybettiklerini yeniden bulmak umuduyla yaşarlar. Bu hayatta kaybettiklerimiz bazen şansımız bile olabiliyor. Kimilerinin kaybı ödül kimilerinin kaybı da ölüm gibi vuruyor bize.Benim bu hayatta en büyük kaybım zaman oldu. Kaybettiklerinin yasını tutan, kazanacaklarını da baştan kaybeden oluyor aslında.
Kişilik & Karakter konusunda 11,8b cevap paylaştı.
14 Kasım 2000 yılında amcamı kaybettim. Bu gece rüyamda gördüm. "Aaa amcam" diye şaşkınlıkla boynuna sarıldım. Nasıl sıkı sıkı sarıldım. O kadar özlemişim. Sanki gerçek gibiydi. O kadar isterdim ki gerçek olsun. Çok özledim canım amcamı.
Kişilik & Karakter konusunda 11,3b cevap paylaştı.
Çoğu zaman ne yaşarsak yaşayalım hep güçlü görünmeye çalışıyoruz. Çok güçlü görünmeye çalışmanın bizi içten içe yok ettiğini düşünüyorum. Çünkü güçlü görünmeye çalışmak kendimizi hırpalamamıza yol açıyor.
Güçlü görünmeye çalışmakla güçlü olmanın arasında çok ciddi farklar olduğunu da söylemeliyim. Gerçekten güçlü olmak için, öncelikle yaşadığınız dönemin zor bir dönem olduğunu kabul edin. Kendinize nazik davranın, kayıplarınız nedeniyle acı hissetmeye, üzgün olmaya hakkınız var. Ağlayabilirsiniz, bu da bir zayıflık değil, aksine kendinizi iyileştirme aşamasında olduğunuz anlamına gelir. Benim size tavsiyem, güvendiğiniz biriyle kaybınızı konuşun, hiç çekinmeden ağlayacaksanız ağlayın. Göreceksiniz ki bazılarının zayıflık olarak gördüğü gözyaşlarınız sizi iyileştirecek ve bu zor dönemden daha güçlenmiş şekilde çıkacaksınız
Koşulsuz inanıp güvendiğim zaman kaybetmiştim. Hergün günler geçtikçe bunu daha iyi anlıyorum. Koşulsuz inanmak güvenmek en büyük hata ve kayıp. Hafızam çok iyidir, nerede hangi tarihte ne yaptım ne söyledim iyi bilirim. Fakat en büyük kaybımı yaşadığım tarihlere aitvkim ve ne varsa unuttum bile istiye ve hafızama sadece güzel an8lara insanlara yer veriyorum. Bir daha da kaybetmek yok. Koşulsuz inanmak güvenmek yok, tecrübe ile sabit... Sevdiğim herkes hayatta ve yanımda onun için kaybım yok.
Bu Dünyada kaybedecek, kaybedebileceğim tek şey sevdiklerim. Dedemi birkaç sene önce kaybettik. Ve herkes bi yere dağıldı. Bence sadece benim değil tüm Ailemizin en büyük kaybı O idi. Her şey alt üst oldu. O yüzden hep söylüyorum ya, en korktuğum şey sevdiklerime bir şey olması veya onları kaybetmek. Ne Zamanı tutabiliriz, nede gideni. İkiside ellerimizin içinden kayıp gider. Ama kaybettiğimiz gerçekten sevdiğimiz biriyse. O zaman ne geçen Zamanın nede mal mülk gibi şeylerin önemi kalıyor.
Çoğu zamanımı kaybettim her yaşımda mutlaka zamanımın değerini bilmediğim günler oldu. Olmaya da devam edecek.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(18-24)
+1 yıl
Bir antisosyal olarak yazıyorum. Güvensiz kalbimi karaktersiz insanlara borçluyum. İnsanlara güvenemiyorum. Antisosyallere baya genelleme olmuş bu yazıda. İnsanlar beni hayal kırıklığına uğrattığı için yeni ilişki kurmak istemiyorum. Okulda yalnız kurdu oynuyorum. 2 ya da 3 arkadaşım var edindiklerimi kolay kolay bırakmıyorum. Kemik kadro gibi düşün. Çürükleri eliyorum. Geleceğe dair planlarım var ve egom kesinlikle yok. Etkileyici asla değilim. Galiba her sosyopat antisosyal olabilir. Ama her antisosyal sosyopat değildir? gvhghg
ne zamandı.. inandığım zaman mıydı güvendiğim zaman mıydı kalbimi sonuna kadar açtığım bir zaman mıydı.. Ne zaman kaybettim ben.. İnandığımda mı yoksa güvendiğim de mi.. Sevdiğim de mi yoksa sevildiğimi düşündüğümde mi.. İlk defa hissettiğimde mi.. İlk defa aşık olduğum zaman damı.. Öfkeme ilk defa yenildiğimde mi yoksa.. Nefretle delirdiğim zamanlar damı.. Sahi ne zaman kaybettim ben.. Ve hangi kayıp daha büyüktür diğerinden..
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(36-45)
+1 yıl
Hayatta çoğu şeyim çalınmış gibi hissediyorum. 1 yaşından annem ve babam boşanmış ve babamı hiç görmedim dedem babam gibi olmuştu onu 9 yaşında kaybettim.. tek çocuğum bu yüzden hep kendi kendimi büyütmek zorunda kaldım annem çalıştığı için. Nişanlandım nişanlımın ilk baştaki karakteri ile köprüyü geçince ki karakteri arasında kilometrelerce fark oldu. En yakın arkadaşım tarafından tecavüze uğradım. Kısacası benim yasiyor ve gülüyor olmam bir mucize.
Hayat bazen baştan kaybedilmiş gibi geliyor ve bunu büyük çoğunluğumuz yaşıyor. Ama dediğiniz gibi nefes alıyor olmamız bile bir mucize ve heran herşeye rağmen hala umut var demek bu. her şey umarım artık güzel olur sizin için 😥
Ben hiçbir şeye kayıp olarak bakmıyorum. Yin Yang dengesi her zaman mevcut 😄 birşeyler verirken başka şeyler de alıyoruz. Aslında birşeyleri feda ederken hep başka şeyler de bize geliyor. Bu denge böyledir. Bozulmaya başladığını hissettiğin anda hayatının düzeni kayıyor. O yüzden her zaman dengeli olmak lazım 😄
Hayat” da birçok Kez kazanmış olarak görünsede Asıl olan birçok kez Hayat ta kaybetmiş olmam ve bu Kayıplar aslında Hayatta beni güçlendirdi. Ve birçok İnsanın benim Dünyamda yalan olduğunu gördüm. Hayata önemli olan herzaman ( Ben) sonra diğer İnsanlar. Hayat İnsanların kendi ellerinde Sizler karar vereceksiniz Acısıyla Tatlısıyla.
En büyük kaybımı henüz 6 yaşımdayken yaşadım sonrası da geldi zaten çorap söküğü gibi.. Kaybettiklerimi bulmaya da hiç uğraşmadım,, Çünkü gidenler gelmiyor, Toprak aldığını geriye de vermiyor...
Sanırım en büyük kaybımı, hayatıma başka bir ülke de devam etme kararı verdiğimde yaşadım. 20 yıl boyunca biriktirdiğim anılar, arkadaşlar, çevre, aile, herşeyi ama herşeyi resetledim. Düşündüğümden çok zor oldu adapte olmak.
Hayatımızı çoğu zaman kaybettiklerimiz şekillendirir. Avucumuzdan kayıp gidenleri tutamayaşımıza yandığımız kadar kaymalarını engellemeye çalışmayız çoğu zaman. En büyük kaybı da burada yaşarız aslında.
17 Ağustosta çocukluğumu kaybettim hayatımın en güzel yılları heba oldu ama depremden sağ kurtuldum ya buna da şükür. Allah kimseyi afetlerle felaketlerle sınamasın.
35 yasıma gırıyorum. umdumu hayalllerı genclıgı belkı de gelecegı kaybettım. hayat ruzgarı sert eser ya dalın kırılır ya boynun bükülür ama ölmezsin...
11.03.2020 hayatımdaki en büyük kaybımı yaşadım. Kaybettiğim kişiyi yerine koyabilme ihtimalim yok. Zamanla yara kabuk bağlıyor ama hep gergin sanki bir arda kanayacakmışcasına.
2
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
1999 yılı henüz 6 yaşımdayım, annemin ve babamın ayrılmasi ve buruk geçen çocukluk donemim. Son 5 yıl ise hepten facia sırasıyla beraber yaşadığımiz , Dedem, Anaannem ve son Annemi kaybetmem.
en yakın arkadaşımı , ilk aşkımı ve rol modelim dedemi kaybettim.. yas tuttum evet, dibine kadar yaşadım acımı.. ama sonrasında yeniden, yine ayağa kalktım..
Babam ban hiç bi zaman başarırsın yaparsın sana güvenıyorum demezdi ve hiç de demedi son zamanlar son bir kaç yıl yanı benden çok uzaklaşdı ve ansızın benden nefret eder boyutta soğuk yapıyor. benım tek kaybım babam oldu
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
