Özlemi nasıl yener insan?

Bir yandan acı verici, bir yandan güzel hissettiren, hatıraları canlandıran, eskilere döndüren bir his özlem. Üzülerek söylüyorum, eğer ki duygusuz birisi değilsek özlemi asla yenemeyiz. Özlem duymak hayatın bir parçası, elimiz kolumuz gözümüz ağzımız burnumuz kulağımız gibi ayrılmaz bir parça olmuş artık. Öyle bir yer edinmiş ki içimizde, yeri gelir iyi hatıralarınızın olduğu düşmanımızı bile özlettirir. Özlem kısaca dediğim gibi; hem iyidir, hem kötü...

En son bı sarıldık sımsıkı, sonra ben okuduğum yere döndüm. Sonra bı vedalasamadan ayrıldık iki yıllık dolu dolu geçen ilişki öylece vedalasamadan bitmişti ve bilmiyordum o zaman ki sarilisimizin son sarilisimiz olduğunu.

Özlemi kavuşarak yenersin. Dur aklıma şarkı geldi söyleyim hemen
Ben o yari özlüyom yollarını gözlüyom
Koynumda bir resmi var yıllar yılı gizliyom

Özlemi onun yokluğuna alışmakla yenersin. Onun varlığını içinde taşırsın ama yanında olmayışını da bir şekilde kabul etirirsin böylelikle özlemini de yenmiş olursun.

Özlem’i yenmenin tek yolu özlenen kişi veya her neyse ona ait şeyleri bir an önce unutmak zihnini başka şeylere odaklamak ona ait şeyleri hatırlamayarak

Yenme. Özleme duygusu insanı yıpratmaz. Özlediğin kişiyi öldürüp cesedini bir yere gömmediysen yani bir vicdan azabın yoksa özlem duygusu zararsız, insancıl bir duygudur.

O yüzden sanal ve uzak olan kişilerle ilişki yaşamaktan kaçıyorum.

Bana yakın olsun ben o özlemi yenerim

Özlemle savaşmayarak. Özlersin, ruhunu serbest bırakıp kendini de akışa bırakırsın. Özlemek önce acıdan kurtulur sonra prangalarından.

Kafa yorma boşuna insan hasreti aşamaz imkansızlık orta da siper ise...