Alışmaya çalıştığın en büyük gerçek nedir?

Bu hayatın benim olduğu ve kendi mutluluğuma yönelik yaşamam gerektiği. Maalesef bizim kültürümüzde çoğu aile tıpkı kendi yetiştirildikleri gibi bizleri de aman elalem ne der mantığında yetiştiriyorlar. Çocuğumu yetiştirirken bu hataya düşmemek için elimden geleni yapıyorum. Bu sorunu aşmak için önce kendi ile savaşmasını istemiyorum.

İyi olmak yetmiyor artık. Kötüden de uzak olmalıyız. Ama etraf bu kadar kötü kaynarken elimi nereye atacağımı şaşırıyorum.


Bir de alışmaya çalıştığım en büyük diğer gerçek ise hayatın bizim planlarımıza göre gitmediği. Ne demişler “Hayat, biz planlar yaparken başımıza gelenlerdir.”
Ama çok zor geliyor bana.

Bu dünyada kaç milyar insan varsa hepsine göre değişebilecek, farklı olabilecek olgulardır. Kimine göre “seçeceğin meslek” kimine göre “seçeceğin kadın/erkek.” Hayata eleştirel bakabilen biri için cevap “hiçbir şey” de olabilir.

Diğer ülkelerde (yani hepsi değil ama anladınız iştt.) çok güzel eğitim sistemleri, saygı ve ahlağın öğretildiği ve daha fazlası olan yönetim şekilleri varken bizim türkiyede hâlâ şu şuna dokundu diye silahla öldürdü diye haberler duyuyor olduğumuz gerçeğine inanmak istemiyorum.

insanların görünenin harici ikinci yüzlerinin oluşu... bu kadar yüz yüze gelip hâlâ alismakta zorlandığım😔

Hayatımda hicbir şeyin değişmeyeceği aynı yerde saplanıp kalacağım gerçeği ve bu gerçekten de böyle karamsarliktan degil

İki yüzlü insanlara sahte ilişkilere geçte olsa alışıyorum sanki.

Hoşlandığım her erkek gay çıkıyo bu sebeple erkeklerden hoşlanmamalıyım. Sanırım tek gerçeğim bu.