En son ne zaman çıldırmanın eşiğine geldiniz?

Dün akşam çıldırdım, bildiğin kafayı yedim. Dün tüm yeğenlerim bendeydi. İki kuzen tartışmaya başladı, benim oğlan onları zor bela ayırdı. Ben şoka girdim bacak kadar boyları ile nasıl tartışıyorlar. Birbirinizden özür dileyin diyorum. Biri hala ben haklıyım, diğeri teyze ben haklıyım diye ısrar edince ve ses kargaşası çıkınca yeter susun diye bağırdım. İlk defa böyle bir şey olduğu ve beni dinlememekte ısrarcı oldukları için çıldırdım. Beni öfkeli ilk defa gördüler ve o zaman sustular.
Neyse ki baristilar ve bana da bu gün özür dilemek için bunları göndermişler 🥰🤣

Duygusal durum mühim elbette. Çıldırmanın eşiğine gelmiş olunsa da, öfkeden mi, mutluluktan mı bunu da ayırdetsek daha sağlıklı bir ruh hâli yaşarız, çevremizdeki insanlara da sağlıklı ve huzurlu bir gün ve ömür yaşatırız. Çıldırmak; farkındalığı yitirecek kadar, o an ki durumun icabedenini analiz etmekte acziyete düşecek denli bir dengesizlik, hastalıklı ruh hâli. Çıldırmadan, direkt sadece çıldırmanın eşiğine gelmekse iki yönlü olarak yaşanabilir. Korkunç bir öfke veya beklentinin muazzam üzerinde bir sevinç. Misalen, en büyük düşmanınızla ıssız bir sokakta karşılaşmanız, sizi çıldırtabilir. Ya da yenilgiye uğradığınız maçta son dakikalarda penaltılarda gelen üç muhteşem gol de çıldırmanıza yol açabilir...🦄🍀🍏⭐❤️