Sırtınızı yasladığınız o güvendiğiniz dağlar yıkıldığın da, bir daha güvenebilir misiniz?

Sırtınızı yasladığınız o güvendiğiniz dağlar yıkıldığın da, bir daha güvenebilir misiniz?


Asla yıkılmaz sanırdım


Asla bana yanlış yapmaz sanırdım
Beni bırakıp gitmez beni yarı yolda koymaz
bana olan saygısı asla bitmez sanırdım..
Ne yanılmışım ne aptalmışım..
Şimdi o güvendiğim dağların altında kaldım..
Yıkıldım inim inim inliyorum...
Bir daha güvenir miyim hiç bilmiyorum..

Güvenmek insan oğlunun en büyük zaafı ve en büyük gerekliliği netice itibarıyla kimseye güvenmeden yaşamak zor birilerine güvenmek inanmak onların bize zarar vermeyeceğine ikna olmak zorunda kalıyoruz..

Elbet birden kalbimizi açıp sonsuza kadar güvenmiyor olsak bile zaman içerisinde ona olan güvencimiz inancımız artmaya başlıyor çünkü hiç şüphelendirici bir durum içerisine girmiyorlar ve kuzu görünümlü kurt misali pek sakin pek güven verici huzur verici olmalarına aldandığımız oluyor..

Ben kimseye güvenmem diyeniniz olacaktır ama kendimizi kandırmayalım bunu diyenlerin bile bir güvendiği ve o güvendiği tarafından aldığı bir yara neticesinde böyle düşündüğünü biliyoruz..

En zoru bir defa güvendiğin dağlara kar yağdıktan o dağın altında kaldıktan sonra yeniden bir dağa sırtını yaslamak olsa gerek peki siz bir daha güvenebiliyor musunuz? herkesi kendi içerisinde değerlendirip evet güvenebilirim diye umut ediyor musunuz?
#DengesizBirAdam
Sırtınızı yasladığınız o güvendiğiniz dağlar yıkıldığın da, bir daha güvenebilir misiniz?
Cevapla