Şüpheci bir yanım var ama her zaman değil. Fazlası ruh sağlığını bozar. Aslında kuşku konusu benim için biraz güvenle de alakalı. Kişiden kişiye değişiyor dolayısıyla.
Bir insanı yeni yeni tanıyorsam, o kişinin karakterini ve gayelerini çözmem uzun sürmez; bu da birebir işimin gerektirdiği bir olgu. Elbette ki şüpheci yaklaşırım fakat önyargılı olmam; güvenmem de epey bir süre. Hiç yanıldığım olmadı henüz, yanılacağımı da sanmıyorum. Tecrübeler yanıltmıyor insanı..
İsterim koşulsuz güvenmeyi ama yaşadıklarım bunun saf bir enayilik olduğunu gösterdi. Kuşkucu olmak iyidir. Eski bir Kızılderili atasözü der ki; Karşındakine güvenmek iyidir ama güvenmemek daha iyidir.
Zaman zaman en ince ayrıntısına kadar düşünürüm sonra bunun beni mutsuz etmeye başladığını anladığım an bırakırım. Ne kadar çok derine inersen o kadar çok takılacak konu buluyorsun o yüzden aşırıya kaçmamak lazım. Dediğin gibi fazlası ruh sağlığını bozar.