Bu hafta 32 olacağım. Ama hala çocukluğumun izinde yaşıyorum. Çocukken akranım olan herkes babasından en az 1-2 defa dayak yemiştir mutlaka. Ama benim babam beni kemerle maşayla ve sanki bir yetişkine vuruyormuşçasına tokatlarla döverdi sinirlendiğinde. Büyürken o kadar ürkek, o kadar onun gölgesinde büyüdüm ki, kabuğumu kırmam yıllarımı aldı. Her girdiğim ortamda babama yaranmaya çalışır, onun tarafından kabul görmeye çalışır gibi çabaladım. Bunu aşmak epey zaman aldı ama izleri silinmedi. Artık koca adam oldum, mühendis oldum ve 10-15 yıldır şiddet falan yok haliyle. Lakin ona olan öfkem, kırgınlığım geçmiyor. Psikoloğun karşısında hüngür hüngür ağladım da, bu yaşa geldim ona iki kelime söyleyemedim. Benden ne istese batıyor şimdi. Ne yardım edesim geliyor, ne bir el uzatasım. Saygıda kusur etmiyorum, ama hiç bir şey yapmamış gibi davranmasına deliriyorum. Bende bir anormallik mi var?
Güncellemeler
+1 yıl
O zamanlar çok küçüktüm diye hatırlamıyorum sanıyor belki, ama hepsi zihnimde çok taze.
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Cinsel Yaşam
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Dünya Kupası
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
En İyi Cevaplar