Bu durumu aşamıyorum arkadaşlar?

Bu hafta 32 olacağım. Ama hala çocukluğumun izinde yaşıyorum. Çocukken akranım olan herkes babasından en az 1-2 defa dayak yemiştir mutlaka. Ama benim babam beni kemerle maşayla ve sanki bir yetişkine vuruyormuşçasına tokatlarla döverdi sinirlendiğinde. Büyürken o kadar ürkek, o kadar onun gölgesinde büyüdüm ki, kabuğumu kırmam yıllarımı aldı. Her girdiğim ortamda babama yaranmaya çalışır, onun tarafından kabul görmeye çalışır gibi çabaladım. Bunu aşmak epey zaman aldı ama izleri silinmedi. Artık koca adam oldum, mühendis oldum ve 10-15 yıldır şiddet falan yok haliyle. Lakin ona olan öfkem, kırgınlığım geçmiyor. Psikoloğun karşısında hüngür hüngür ağladım da, bu yaşa geldim ona iki kelime söyleyemedim. Benden ne istese batıyor şimdi. Ne yardım edesim geliyor, ne bir el uzatasım. Saygıda kusur etmiyorum, ama hiç bir şey yapmamış gibi davranmasına deliriyorum. Bende bir anormallik mi var?
Güncellemeler
+1 yıl
O zamanlar çok küçüktüm diye hatırlamıyorum sanıyor belki, ama hepsi zihnimde çok taze.
Bu durumu aşamıyorum arkadaşlar?
Cevapla