Yaşamaya devam etmek için bir umut var mı?

anlam olmadan mutlu olamıyorum, kendime bir yaşam profili çizemiyorum, nasıl bir insan olmalıyım bilmiyorum

Mutlu olur muyumbilmiyorum inan ama hedefe odaklanan biri olacağımı düşünüyorum. Düşünsene bir tanrı var ve onun sevgisini kazanmaya çalışıyorsun, bu güzel bir şey ama samimi iman gerktirir. Bu bende yok. Menfaat için inanma dürtüm hiç yok. Anlam aramayı boşverebilsem boşvercdem zaten ama olmuyor bir türlü hayata adapte olamadım kendime anlam bulamadım. Her geçen gün intihara yaklaşıyorum.

Aklı selim düşününce senin dediğini yapmak mantıklıdır fakat bana hak vermelisin ki benim düşünce yapım bozulmuş durumda. Eğer sağlıklı olsaydı senin gibi düşünebilirdim zaten.

zannetmiyorum ama tavsiyen için teşekkür ederim

Anlatacak pek de bir şey yok aslında. Biraz korkak yaşadım, garantici ilerledim. 22 yaşında bir diş hekimliği öğrencisiyim. Anne babaların göz nuruyum, başarılıyım kötü huyum yok (!) Alkol, sigara vs ağzıma sürmem. Bunun dışında yaklaşık 5 senedir bu sancıları çekiyorum. Arada hafifleyip hayata bağlansam da bunlar hep geçici oldu. Sonunda hep anlamsızlığa sürüklendim. Şu an da durum bundan ibaret. Bu düşünceler pek bana özel değil birçok insan düşünüyordur ama benim gibi olanlar az onu söyleyebilirim. Ben bu hislerden uzaklaşmak için kendini uyutamayanlardanım. Hedonist bir yapım yok. Benimiçin yolun sonunda hep anlam var ve ona ulaşmaya çabalıyorum.

Kendimden vazgeçemedim henüz. Soğuk bir kış gecesinde kafama sıkmanın bir şeyi değiştirmeyeceğinin farkındayım, hatta ailemi üzeceğim için kötü hissederim. Ama yol oraya gidiyoır gibi. Aksi halde yaşayan bir ölü olacağım. Bilemiyorum hayat ne gösterecek bana. Belki bir şeyler yoluna girer. Ama pek sanmıyorum.

Şimdilik çaba sarfedip bekleme durmundayım. Hayatın zor olduğunun farkındayım, mücadele edecek gücü kendimde görüyorum. Ama bunun için bana bir anlam lazım bunu aşamıyorum. Dinlediğin için teşekkür ederim.