O kadar insan varken nasıl yalnızlaşıyoruz?

Yanlızlaşıyoruz çünkü; içine doğduğumuz dünyanın dinamikleri bencilliğimizi yüceltmemiz istiyor, her birey bir diğerini ezmeden yükselemiyor, çocukluktan beri bir diğer yaşıtın senin rakibindir yaklaşımı empoze ediliyor, cinsiyetci rekabetle erkek kız yarışısına sokuluyor insanlar, başkasının acı duymasına kulak tıkamamız öğretiliyor, aldığımız eğitim de dahi puanlama sistemi bir başkasını "ne kadar" geçebildiğinle ölçülüyor, kaç diploman var, kaç dil biliyorsun, ne kadar kazanıyorsun, aldığın ev sürdüğün araba, evlendiğin kişi senin etrafına gösterdiğin madalyalar gibi artık.

Bu yarışa farkında olunmadan dahil olan bireyler eğitim hayatından sonra hayata atılmaya başlayınca ona anlatılanla gerçek hayatta varolanın farkına varıyor, bu açmaz kişiyi boşluğa düşürüyor. Fazla umursamaz hale gelecek kadar sistemin çürümüşlüğüne maruz kalmamışsa ya ona öğretilen ama doğasının kabul etmediği hayatı seçecek ya da öğrendiğini kabul etmeyip doğasından gelen hissiyatların peşinde koşacak hayatı seçecek.

İlk durumda toplumca kabul gören şeyleri elde etmeye başladıkça mutluluğu maske gibi kullanmaya başlayacak cünkü doğası gereği olan ihtiyacları icten ice sancı vermekte olacak. Evlencek aldatacak, çalışacak çalacak, arkadaş bulup yüzüstü bırakacak. İçten gelen açlık onu hep bir arayışa itecek ama doğasını reddettiği müddeçte aşamayacak bunu. Çünkü eksik hissettiği şeyin ne olduğu hakkında fikri olmayacak.

İkinci durumda da kişi doğasını seçecek, toplumsal kazanımlarda başarı gösteremeyecek, kalabalıklarda ki normalden yukarı çıkamadan yüreği hala dostluk arayan birilerini bulmaya çalışacak, insanların kararan yüreklerini gördükçe de korkmaya sinmeye ve içe kapanmaya başlayacak. Bu kadar hissizleşmiş insan arasında nefes alacak alanlar arayacak, zihni kaçışlar yaşayacak.

Bu hepizim yaşadığı ama birçoğumuzun inkar edeceği bir durum. Çünkü bazıları sahip oldukları sahte mutluluklara tapar halde, uyanmak istemiyorlar bu bağımlı kör halden. Oysa özümüzü vareden güzelliklere dönebildiğimiz de toplumu buna göre şekillendirebildiğimiz de kararan yürekler atmaya başlayacaktır. İşte o zaman insan kalabalıkalar da yanlızlaşmayacak.

Günaydın,

Ben bunun bir tercih olduğunu düşünüyorum. Kendimden yola çıkarak yorum yapacak olursam her zaman ne kadar az insan o kadar çok huzur mottosu ile hareket ediyorum. Belli bir yaşa kadar kocaman bir çevre ile yaşadım.

Fakat hiçbirinin zarardan başka bir işe yaramadığını fark ettim. Şimdi ise daha yalnız bir hayat sürüyorum. İnsanlardan daha uzak. Huzura daha yakın olması için böyle yapıyorum. Son birkaç sene içinde ne kadar mantıklı bir karar verdiğimi anlıyorum.

Gafa diynemek için