Şarkılardaki şiirler kadar güzel anlatır gözlerim her şeyi konuşmasam da gözlerimin içinde yanar kıvılcımın ateşi ve yine gözlerimde söner bu alevin dalgası.. Ölmek istediğimde kapatırım gözlerimi ve yeniden doğmak istediğimde açarım gözlerimi umut dolu yolculuğa..
gözlerimde bir ışık yok yani öyle bir ışık asla olacağına da sanmıyorum zira gözlerimdeki ışığı söndürdüler biraz onların katkısı var birazda benim çabalarım sayesinde o ışık söndü..
Bakarsan gözlerimin ardında derin bir hüzün biraz yalnızlık biraz keder koca bir melankoliye gizlenmiş karanlık görüyorlar mutlu değilim ama çok mutsuzda değilim umudum kalmadı biraz artık can acıtan şeyleri de umursamıyorum..
İnanmıyorum sadece olmayacak olan şey olmayacaktır umut etmek istemiyorum..
mesele şu ki sönmüyor onlar daha fazla parlıyorlar :) yani birisi de çıkıp onları bir söndürse keşke anlasalar ama anlayacaklarını hiç sanmıyorum bu çok üzücü..
Emin ol herkes acıttığı yerden acıtılır, kırdığı yerden kırılır bunun için sadece zaman gerekir. Belki göremediğimiz ya da bilemediğimiz için bize tek sönen bizmişiz gibi geliyor ama belki de onların içinde bir ışık kırıntısı bile kalmamıştır.
Tüm yaşanmışlıkları taşır. Kalbi yansıtır. Herseyi anlatır fakat herkes anlayamaz. Nasıl bakarsa insanlar , öyle görürler. Kimi anlar , çoğu anladığını zanneder kimisi de işine geldiği gibi... Ama o bakışlar ve bakislardaki ışık değişmez mutlaktır.
Anne ve babadan ayrı bir çocukluk geçirmeme rağmen gene hayata halen umutlu bakıyorum ve geldiğim noktaya şükür ediyorum. İçimdeki çocuğu yaşatmaya çalışıyorum, insanı, hayvanı, ve en çokta doğayı ve güzellikleri seviyorum. Biraz Polyanacılık yapıyor olabilirim. Ben böyleyim
Yeni bir tablo biterse, yeni bir kolye tamamlanırsa, yeni ve sevilen bir dizi gelirse, beklenen bir filme kavuşulursa çocuklar kadar şen bir ışık çakıyor. Onun dışında gayet loş ve boş.