"Neden hep aynı hikayeyi yaşıyorum" dediğiniz oluyor mu?

Hayatta çoğu kez bunu yaşıyorum.
Heveslensem birşeylere
Tam cesaret bulsam
En içten ve yeniden kırılmak
Hiç şaşmaz ama bizi pes ettirmeyen bir duygu var UMUT
Nedense bırakmıyor bizi
Hayal etmekten vazgeçemiyoruz
Yine yeniden deniyoruz
Bazen bu döngüden çok yorulduğumuzda oluyor
Dinleniyoruz uzunca bir süre
Kendimizi bulmaya çalışıyoruz güç topluyoruz 😕

Çünkü kendini değiştiremiyorsun.
Yüzmeyi bilmediğin bir havuzda boğulduğunda; yüzme öğrendikten sonra öğrendiklerini uygulamaz ve eskisi gibi çırpınırsan yine boğulursun.
Havuzdaki insanlar değişmiştir, havuzun suyu değişmiştir, günler değişmiştir ama sen aynısındır.

Düşüncelerimizle şekil veriyoruz hayata. İstediklerimizi değil, istemediklerimizi düşünüp dile getiriyoruz ve istemediklerimizi yaşıyoruz.
Oyuncular değişse de senaryo hep aynı oluyor.
Düşünce yapımızı değiştirdiğimizde hayatımız düzene girer

Her insanda olabilecek bir durum ve bende çoğu zaman böyle hissediyorum hatta sıkışmış bunalmış korkmuş ve kaygılı hissediyorum çoğu zaman

Ben bir türlü bulamadım mutluluğumu. Kimse ama kimsenin bana ihtiyacı yok. Hep bir fazlalığım, olmasam da olur. Konuşuyorum biriyle ama karşımdakinin benim ona ihtiyaç duyduğum kadar bana ihtiyaç duymadığından tek taraflı bir ilişki oluyor. Sürekli yalnız başıma kalıyorum insanları takmıyordum ama olmuyor. Arkadaşı, dostu olan insanları gördükçe imrendim. kendimden nefret ettim kimse de istemez beni yanında. ben dayanamıyorum artık

Hep aynı başlangıç hep aynı baştan sonu belli olan ucuz bi roman gibi