Kolay üzülmem ama üzülünce de tam üzülürüm.. Duruma ve kişiye göre değişir etkiler.. Karşımdaki insanı önemsiyorsam eğer bıraktığı hasar büyük olabiliyor.. Aslında her şey geçiyor evet ama geçerken geride bıraktıkları mühim olan.. Bazen okyanusları geçersin koymaz, boğulmazsın ama bir dere çıkar karşına ne olduğunu anlayamadan içinde bulursun kendini ve boğulursun.. Aslında keder yine keder olay aynı olay ama bunu sana yaşatan kişi farklı.. Tamamen gönlündeki yeri belirler katilinin kim olacağını.. Keyifli geceler..
kolay kırılsam da 5 dkdan fazla takmam kolay kolay. Aile evinde öğrendim üzüntüye takılıp kaldığında hayatında olabilecek güzel şeyleri kaçırabileceğini. Bir şeye üzülüp takılmak yerine boşverin bu ana bakın hayat geçiyor üzülmeye deymez hiçbir şey ölüm kalım olmadığı sürece
Karşıdaki kişi beni bilerek üzüyorsa ondan uzaklasirim. Aslında en çok sevdiği insandan gelen darbeler üzer insanı, çünkü sevdiğinden kopmak zordur... Anlamlı bir söz ile bitireyim.
"Bir gün en sevdiğin insandan en büyük darbeyi yersen; Pembenin kara, dostluğun yara, sevmenin palavra olduğunu anlarsın."
Hem de çok çabuk... Nefret ediyorum bu huyumdan. Önceleri her şeyi takmaz vurdum duymaz bir kadindim yaş aldıkça sinirler yipraniyor ve ne zaman sinirlensem hemen ağlamaya başlıyorum. En zayif noktam bu sanirim. Ağlamak...
İnsanı en çok ve en kolay, en sevdikleri üzer. Sitem de bu yüzden sevgiden doğuyor sanırım.. Bu sebeple sevdiklerimiz tarafından çok kolay üzülürüz. Bu insanın doğasında var..