Ölmeyi isteyecek kadar hayattan yoruldunuz mu?

Hiçbir zaman istemeyecek kadar bağlanmadım ki hayata. Bu dünya hayallerimizi karşılamıyor ki çok verip az alıyoruz ona rağmen nedir bu hayatta kalma arzusu asıl bu tuhaf. Ölmek ya da yaşamak çok farklı değil. Ölüm gelirse baş üstüne gelmezse de baş üstüne. Kısaca farketmez artık.

Uzun zamandır bu soruları soruyorum ben de. O kadar yorulmuşum ki yapmayı sevdiğim hiçbir şey kalmamış ve de evden bile çıkmayı istemez hale gelmişim. Evdekal zamanlarında ne güzelmiş, hiç sırıtmamış bu isteğim. Şimdi ise herkes yine eğleniyor ve ben yine kendimle kaldım. Bir el uzansa diyorum ama uzanmayacak biliyorum. Bu da benim kaderim olsa gerek..

Şu an kendimi tam da böyle bir bilinmezliğin içinde buluyorum. Ölsem çokta bir şey değişmeyecek gibi geliyor bana.. Yaşasam da bir şeylerin değişeceğini sanmıyorum. Umudumu yitirdim. Sadece son nefesimi vereceğim günü bekliyorum.. Her geçen yıl her şey daha kötüye gidiyor.

11 yaşında ayrıldım evden
Şimdi 40 oldum
Tek başıma 5 farklı şehirde savrulup durdum.
Ne aile biliyorum
Ne de sila...
Yarıni öldüreli çok oldu..
Azıcık kalan inancin mani olmasa...
Bir de becerebilsem...
Kafama sıkıp
Sikt*rolup gidesim var 😞

Zor günlerde kendime şunları fısıldıyorum: Kimse kolay olacağını vadetmedi, kendin de. Ne yaptığını ve nereye varmak istediğini biliyorsan eğer; yolunun zorlaşmaya başlaması doğru yolda ilerliyor olduğunu gösterir.

Bu hayatta hic bir şey için ölmem Canı veren allah alacağı zamanıda bilir. Sen yeterki gönlünü ferah tutmaya çalış hic bir şey için kendini üzme değmez senin gözyaşlarına kendini üzdüğün insanlar...

Her insan bazen yaşadığına isyan eder, hayattan soğur... Ama, kimse ölmek istemez kolay kolay...

salakmıyım bu kadar güzel yaşamak varken
geberip gidip de elime ne geçcecek

Bir zamanlar vete, sonra baktım ölemiyorum, beceriksizlerde öldüremiyor. Hayata yeniden başladım.

ben ama niye yaşıyorum onuda çözemiyorum. Aktiviteler olmasa 8 yıl önce yoktum dünyada