Kendimi asla sevemiyorum, ne yapmalıyım?

Ben yapı olarak fazla dışa dönük bir insanım, kaynaştığım insanlara gerçekten çok değer veririm. Okulumda da çok tatlı bir arkadaş grubum var, bugün de güzel geçti ama eve gelince hep o gün itici mi gözüktüm, acaba yanlış anladılar mı diye anksiyete krizlerine giriyorum. Normalde dışarıdan tanıyan biri benim hakkımda "ne özgüvenli kız" der belki ama hiç öyle değilim. Sesim gür ama bu istemsizce bazen ince çıkabiliyor eğer çok güldüysem ya da çok heyecanlı bir şey anlattıysam. İnsanların sözünü kesmemeye çalışıyorum bazen de olur olmadık yerde kesşyormuşum gibi geliyor gece yatmadan önce düşünüyorum hep.. kestiğimde mutlaka özür dilerim ama ya saygısızlık yapmışsam falan filan. bir hoca herkesin içinde sınıfımıza bağırdı ben de hakarr etmeden biraz sitem ettim haliyle, sonra acaba beni ispiklerler mi falan.. okulun birincisiyim derslerde inanılmaz hırslıyım ama sosyal hayatta da bir o kadar dersten bağımsız.. belki kötü bir imaj çiziyorumdur ama hep böyleydim arkadaşlarımla güler eğlenir sonra eşek gibi çalışır sınavı fullerdim.

Bir başka olay ise insanlara gereksiz değer vermem... En yakın arkadaşım bizde kalsın istiyordum konuştuk ettik 2 kere olmadı üçüncüsüne sözleşmiştik işim var halletmem lazım demiş (gece 10'da ne işi olabilir benim gibi öğrenci o da yani) o kadar üzüldüm ki ben de hayaller kurmuştum yarın milli maçı beraber izler sohbet eder uyuruz falan... trip atmalı mıyım bilmiyorum çünkü ben ona önceden söyledim işlerini ayarlaması gerekiyordu ya da ben çok safım. bir daha o çağırırsa işim var diyeceğim ama, kırıldım inanılmaz derecede. sizce haklı mıyım, bütün bunlarla başa çıkmak için ne yapmalıyım?