Derdim olursa sevdiğim adama açarım derdimi. Kalkıp kimseye derdimi anlatmam, çözüm bulamayacak insanlara hiç anlatmam. Yanımda oluşu desteği yeter sadece hayatımda ki insanın bilmesi yeterli. Bazı insanlar dertlesmeyi de hobi gibi edinmiş burada bile çok denk geliyorum. Dertler fazla dile getirilmemeli bence yoksa işin içinden çıkılmaz bir hal alır ve olmadık yerde iyice can sıkabilir bu durum her şey dozunda güzel.
Anlatmam kolay kolay. Anlatmam gereken birşey varsa da üstünden, birini anlatıyorsam beşini Kenarda tutarım. Kimsenin üzüldüm gibi söylemlerini duymak istemem çünkü. ya da akıl verişlerini... Kimsenin aklına da üzülmesine de ihtiyaç yok. Zaten kimsenin aklı da kesmez beni. Benim kendi içimde çözüme kavuşturamadığımı kim çözüme kavuşturabilirki. Ha birde güven meselesi var tabiki. Malesef bu devirde kimseye güven olmuyor. Hal böyleyken derdimi kimseye anlatmam.
İnsanlara dert anlatılır. Evet, bir bakıma haklısın. Denize, hediye, çiçeğe, buluta anlatmak daha iyi görünüyor ancak bazı durumlarda derdi anlatıp karşı tarafın görüşünü almak isteyebiliyoruz. Bu da insana anlatmaktan geçiyor. Bazı dertler var içimize atarız, bazı dertler var bir başkasına anlatırız, bazı dertler var denize, çiçeğe...
Dert herkese de anlatılmaz. Karşıdaki kişi iyi bir dinleyici olmalı, duvar misali duyarsızca duran kişi iyi bir seçenek değildir.
İnsanlara derdimi anlatmam. Tatsız konuları konuşarak hem kendi modumu hem de onların modunu düşürmek bana göre değil. Kendi problemlerimi kendim çözebilirim sonuçta, paylaşmaya gerek yok.
Şimdi derdimi anlatsam, hanginin müdüre anlayacağını bilemem. Ayrıca bu pçler her yere kamera döşemiş. 3 katlı gt kadar yer. Her söylediğimiz duyuluyor. Bizim müdür tam dayaklık. Ünal Bey eski yerdeki müdürdü. O daha iyidi. Bu aşırı trip atıyo. Ünal Bey'de para vermiyodu. Zorla alıyoduk.
Herkese anlatamıyorum. Sadece bir kişiye anlatınca da kendime daima negatif enerji saçan biri gibi hissediyorum ve sanki karşıdaki insanı sıkıyormuşum gibime geliyor. O yüzden anlatmıyorum içime dolup kalıyor. Bu da bana çok zarar veriyor.
İnsanlara derdimi bir anlatıyorum sonra bir anda kendimi dert dinlerken buluyorum hatta bu sefer kendi derdimi unutup insanlara bir hal çare bulmaya çalışıyorum Bu yüzden artık dertlerimi içime dökme kararı aldım...
Hayır kimseyi kendime yakın hissetmiyorum bu devirde dert falan anlatmam kimseye güvenmem. Güvensem de anlatmam çünkü bu devirde kişi tek başına artık.
Dert insanı güçsüz kılar Kendi kendime yaşarım öyle olmasını da tavsiye ediyorum dinleyecek insan var ama insanlar çakal zayıf noktanı ararlar ve vakti zamanı gelir herhangi bir nedenle seni senin silahınla vurur. Anlatacaksan bile çok dikkat et anlatacağın kişiye.
Bugune dek hep dinleyip cozum bulan oldugum icin ne ben kendimi anlatabiliyorum ne onlar beni anliyor😂😂 kaldik boyle gerci kimseye gerek yok kendim halledecegim yine:)