Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Ben 32 yaşındayım senelerdir hiç evden dışarı çıkmıyorum çocukken okula giderken falan çıkıyordum ama liseden itibaren iyice evcilleştim ilkokulda ortaokulda lisede de zaten sessiz çekingen içe dönük biriydim hiç arkadaşım yoktu asosyaldim çocukluğumda da genelde hep evde duran biriydim kapanık kaldım hiç açılamadım liseden sonrada tamamen eve kapandım ergenliğim gençliğim hep evde geçti senelerdir eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum askerden geleli 10 sene oldu ne işim ne sevgilim eşim ne sosyal hayatım hiçbir şey yok ömrüm eve kapalı yalnız asosyal geçti gidiyor senelerdir her gün evdeyim temiz hava almaya güneşlenmeye yürüyüş yapmaya bile çıkmıyorum gençliğim evde geçti hiçbir şey yaşayamadım benim hayattaki kaybım büyük mü?
Hiç evden dışarı çıkmayan ömrünü eve kapalı geçirmiş bir insanın hayattaki kaybı büyük müdür?
Yapay Zekaya Sor
Kızlar & Erkekler Ne Diyor?
Cevap
1Cevap
hiçbir şey için geç değil. Yavaş yavaş sadece hava almak için bile dışarı çıkmakla başlayabilirsin. Eğer hayvan beslemeyi seviyorsan bi hayvan sahiplenebilirsin onu dışarı çıkarmak için bile günde iki kez dışarı çıksan bunu alışkanlık haline getirirsin. Daha sonra zaten sosyalleşmek için imkanlar olacaktır.
Bu basit bir durum değil ben evden dışarı çıkamıyorum bu kadar basit kolay olsaydı gençliğimi tamamen eve kapalı geçirmezdim senelerdir istemeyerek eve kapalı yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum olmuyor gençliğim evde sıkılarak bunalarak geçti hiçbir sosyal aktivitem olmadı hep asosyal yalnız biri oldum hayvana bakabileceğimi sanmıyorum yaklaşamam bile
Hayata çok geç kaldığımı düşünüyorum
yukarıda bahsettiğinle şu an yazdıkların farklı şeyler. Yukarıda daha çok kendi isteğinle çıkmamışsın ve zamanla alışkanlığa dönüşmüş gibi bahsettin. Ama şu an dışarı çıkmaktan rahatsizlık duyacak kadar zorlandığından bahsetmişsin. Bunu ciddi ciddi çözmek istiyorsan yapacağın tek şey psikolojik destek almak.
Bu düşüncelerden tek başına kurtulamazsın ve gün geçtikte daha çok kafanda büyüyeceksin. O yüzden ya sevildiğin birinden destek almalısın bu süreçte. Ya da psikolojik destek alarak hayata geç te kalsan en azından bu saatten sonra daha dolu dolu bir hayat yaşarsın
Ben kendi isteğimle değil kişilik yapımdan dolay çıkamıyorum ve alışamadım açılamadım yani bu benim tercihim seçimim değil ben çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık asosyal sessiz özgüvensiz biriyim hiç açılamadım kendimi aşamadım hep kapanık kaldım 32 yaşındayım hâlâ aynıyım hiç değişemedim maalesef bu yaşıma kadar istemsizce böyle yaşadım kendimi hep eve kapattım insan içine çıkamadım çünkü utanıyorum çekiniyorum dışardan korkuyorum bu yaş geçtikçe daha da ilerledi ergenliğim gençliğim hep eve kapalı geçti hiç yaşayamadım evden dışarı çıkamadım çıkamıyorum istiyorum ama olmuyor gençliğim resmen evde geçti gitti 5 10 15 sene önceyi hatırlıyorum ben yine evden dışarı çıkamıyordum ve mutsuzdum yalnızdım asosyaldim evde bunalarak sıkılarak yaşıyordum psikolog düzeltemez sanmıyorum ben çocuklukta ve ergenlikte psikososyal gelişimimi sağlıklı tamamlayamadım bu yüzden kapanık eksik yetersiz zayıf güçsüz kaldım yaşamayı beceremedim beceremiyorum hayata uyumsuz kaldım evde çürüdüm gittim
farkında mısın şu an depresyona girmeye yakın bir psikolojidesin. Yaşın kaç olursa olsun geç kalmadığına önce kendin inanman lazım. Ayrıca tüm suçu yaşadıklarına ve kişiliğine veremezsin. Çok zor hayatlar geçirmesine rağmen hayatına gayet normal şekilde devam eden insanlar var. Ayrıca yapın utangaç çekingen olabilir. Ama seninki çok farklı düzey. Buna sosyal anksiyete bozukluğu denir ve bu da ancak tedavi ile düzelir. Gördüğün gibi yıllardır bunu tek başına aşamamışsın şu an bi psikoloğa ya da psikiyatriste görünmek sana bi zarar vermez ancak faydası olursa hayatın çok daha güzel bir hal alır 👍
Ben zaten çocukluğumdan belli depresyondayım senelerdir bunalımdan hiç çıkamıyorum ergenliğimde gençliğimde yaşamam gereken şeylerin hiçbirini yaşayamadım herşey içimde kaldı gençliğimi hiç yaşayamadım en güzel yaşlarım evde geçti dışardan mahrum kaldım hep eve kapalı işsiz parasız asosyal yalnız mutsuz geçti gençliğim hiç sevgilim kız arkadaşım bile olmadı normal arkadaşım da yok hep yalnız geçti ömrüm ailemle yaşıyorum ama ölü gibiyim 10 15 18 20 25 30 yaşlarında da aynıydım seneler geçti hâlâ aynıyım hiçbir şey değişmedi hayatımda bu durumu hiç aşamadım aşamıyorum da zaten hayatım 0 dan ibaret geçmişim yok herkes 15 18 20 li yaşlarda neler yaşıyor ben hiçbir şey yaşayamadan 32 oldum bana bu yaşına kadar ne yaşadın diye sorsan hiçbir şey yaşayamadım ben yaşamayı beceremiyorum maalesef dışarı da çıkamıyorum korkuyorum bu değişmeyecek biliyorum
Çok büyüktür hemde abi kötü olmuş senin bu halin üzüldüm bu yaştan sonrada zor değişirsin
Bu yaşıma kadar değişemedim daha da dibe battım zaten bu yaştan sonra değişemeyeceğimi biliyorum hayatı yaşayamadan yaşlanıyorum çok şey kaybetmiş hissediyorum
Bende asosyal sayılırım sadece 1 tane arkadaşım var kız konusunda zaten rehberimde kız numarası bile yok
Benimde yok hiç kız arkadaşım olmadı hiç normal arkadaşım bile yok gençliğim hep yalnız eve kapalı asosyal geçti hâlâ aynıyım