Hayattan, yaşadığım sokaktan, akrabalarından, kendimden herşey den nefret ediyorum?

Dünya kesinlikle çok güzel. Ama onu ve hayatı sevmemize ya da sevmememize yol açan şey bizim bakış açımızdır. Dünyayı ne olarak kabul ediyoruz ve beklentilerimiz nelerdir. Eğer dünyayı bir şekilde manalandıramamış ve dolayısıyla kendimize hedefler belirleyememişsek; üstüne bir de hoş olmayan bir ortamda, vefasız insanların arasında yaşamak mecburiyetindeysek, sizin gibi düşünmek neredeyse kaçınılmaz olacaktır. Bence dünyanın da, hayatın da çok büyük bir manası var. Herkesin her şeyden önce bu manayı araması ve kendi çapında bir neticeye ulaşması gerektiğini düşünüyorum. İnsan, ancak bundan sonra kendine sağlam hedefler belirleyebilir ve tüm zorluklara rağmen bir şeyler başarmak için gereken gücü kendinde bulabilir.

Buraya kadar yazdıklarım herkes için geçerli genel yaşam kurallarıydı. Biraz da kendi dünya algımdan bahsetmek istiyorum. Bence bu dünyada kendi çabalarımızla kendi değerimizi artırmak için bulunuyoruz. Eksi yönümüzü dinlemeyip hep artı yönümüz istikametinde hareket ederek bunu başarabiliriz. Bu bakış açısına göre dıştan olumsuz görünen yaşantılarımız bile bizim olgunlaşmamıza destek sağlamak içindir. Böylesine sağlam bir idealin peşine düştükten sonra; olumsuz ortam, çevre, gereksiz insanlar gibi nahoş görünen her şey önemsiz bir teferruata dönüşebiliyor. Tekrar ediyorum: Gerçekten önemli olan tek şey, sizin bakış açınızdır.