Ömrüm eve kapalı geçiyor hayatı kaçırdım bu yaştan sonra hayattan beklentim olmalı mı?

İyide psikolog beni değiştiremez çünkü ben çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriyim bu yaşıma kadar hiç sosyalleşemedim insan içine çıkamıyorum dışarı çıkamıyorum korkuyorum çok kapanık biriyim açılamıyorum 32 yaşına kadar hiç değişemedim açılamadım zamanla daha da kapanık hale geldim resmen ömrüm evde geçti gitti dış hayatla alakam yok

Ailemle yaşıyorum ama masrafım yok temel ihtiyacım yok ki ben bu yaşıma kadar parasız yaşadım zaten asosyalim senelerdir eve kapalı yaşıyorum okula giderken masrafım oluyordu liseden sonra hep evde durdum zaten masrafım olmadı askerlik yaptım geleli 10 sene oldu hep evdeyim psikolojim bozuk çünkü bu yaşıma kadar evde durdum ama asıl sorun kişilik yapımla alakalı çünkü çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriyim bu yüzden sosyal olamadım özgüven kazanamadım kapabik kaldım yalnız kaldım kendimi hep eve kapattım zamanla iyice kapanık hale geldim hep evde geçti hayatım dışarı çıkamadım hâlâ çıkamıyorum

Giysi almıyorum ben eksilerle idare ediyorum pek yemek de yemem hep evdeyim zaten ben ve iştahlı biri değilim zayıf cılız biriyim yemek yemeyi pek sevmem su da pek içmem yani az çok evde kullandığım şeyler var tabi inkar edemem elektrik su falan ama öyle ekstra masrafım yok senelerce eve kapalı asosyal yaşadım paraya ihtiyacım olmadı parasız yaşadım hep ailemde bu durumdan rahatsız 15 senedir çalışmamı istiyor ama ben evden dışarı bile çıkamadım çıkamıyorum askerden geleli 10 sene oldu hep evdeyim 15 20 25 li yaşlarım evde geçti şimdi de 30 lu yaşlarım evde geçiyor hatta daha da kapandım içime hayattan bezdim çünkü gençliğimi hiç yaşayamadım herşey içimde kaldı hayatı kaçırdım resmen psikolojim berbat yaşıyor muyum bilmiyorum hayatı unutmuş gibiyim

Zaten bu apartmana taşındığımızdan belli ben tamamen eve kapandım yani mesela askere gitmeden önce gecekondu bahçeli evimiz vardı mahallede her öyleydi bahçeye çıkıyordum çocukken o yaşlarda falan ama yeterince açılamadım hiçbir yere gitmezdim 15 18 20 li yaşlarda da en fazla bahçeye çıkıyordum biryerlere gitmezdim herkes o yaşlarda şehirler gezerdi ben mahalleye bile çıkmazdım evcildim yani askerden gelince de kentsel dönüşüm başladı heryer yıkıldı bina oldu nerdeyse 10 seneye yakındır apartmanda yaşıyoruz ve hiç dışarı çıkmıyorum ne aşağıdaki bahçeye ne mahalleye ne parka falan hiçbir yere gitmiyorum kimseyi de tanımıyorum arkadaşım da yok öyle bir kapalı kaldım ki evde ömrüm geçiyor resmen ama çocukluğumdan belliydi zaten benim böyle olacağım ben sanmıştım ki gençliğimde değişirim ama değişemedim daha da kapanık oldum maalesef ve hayatı kaçırdım dışardan mahrum kaldım

Ne yapıyım senelerdir istemeyerek eve kapalı yaşadım hep çıkmam istedim çıkamadım senelerce evden pencereden dışarıyı izleyerek yaşıyorum insanlara imrenerek yaşadım yani 5 10 15 sene önce de aynı durumdaydım evde duruyordum hep çıkmıyordum bilmiyorum dışarıya alışamadım çıkamıyorum korkuyorum heryer bina dolu insan dolu ben insan içine de çıkamıyorum hem dışardan korkuyorum hemde insanlardan çekiniyorum utanıyorum kendime de hiç özgüvenim yok çok zayıfım cılızım bir de işsizim bekarım kendimi her yönden eksik yetersiz buluyorum insan içine topluma çıkmaya yüzüm yok yani öyle çıkmazdayım ki çaresizim ki böylece senelerdir evde dert yanarak yaşıyorum seneler geçiyor ama ben hâlâ aynıyım evdeyim evden çıkmadan ömrüm geçti gidiyor dışarı çıkamıyorum malesef markete bile gitmiyorum aşağıya inersem herkes bana bakar bu kim der ve kendimden utanıyor bu halde olduğum için

Bu bana imkansız geliyor ailem senelerdir dışarı çık diyor çıkamıyorum maalesef keşke dediğin kadar kolay olsa ama değil ben dışardan korkuyorum dışarıya ait hissetmiyorum kendimi ama dışarıya özlem duyuyorum çünkü senelerdir eve kapalı yaşıyorum güneşi görmüyorum temiz havadan mahrum kaldım yürüyüş yapmıyorum mevsimleri hissedemiyorum hayat dışarda ama ben evde çürüyorum senrlerdir bu durumda yaşıyorum maalesef çıkamıyorum dışarı

Sağ ol