Aleviler neden Hz. Ali nin yolundan gitmiyor?

Peygamberimiz Ehli beytini ve Kuran'ı kerim kendinden sonraki müslümanlara emanet etmiştir.

Resûlullah (s. a. a.) şöyle buyurmaktadır: Ali’yi (a. s.) seven beni sevmiş olur, Ali’ye (a. s.) buğzeden bana buğzetmiş olur. Ali’ye (a. s.) eziyet eden bana eziyet etmiş olur ve bana eziyet eden Allah’a eziyet etmiştir.

Ee ben ne dedim, peygamber ne dediyse o. Ben Alici adı altında peygamberden çok Ali'den bahseden ve Alici diye tanınmanın hangi kafa olduğunu söyledim.

Alici olması Hz. Muhammed sav önemsemediği anlamına gelmez Alici olmak Hz. Muhammed savcı olmaktır peygamberimiz kendi söylüyor beni seven seni sevmiştir

Allah'ın Resulünun adı anılması gerekirken Alici diye tanınmak hangi kafa? Peygamber ümmeti denmesi varken ayrıştırıcı şeyler hangi kafa?

Hz. Resûlullah (s. a. v) Efendimiz buyurmuştur ki:

“Şüphesiz, (ahirette) çağrılıp gitmem yakındır. Size iki büyük ve hukuku ağır emanet bırakıyorum. Birisi, Aziz ve Celil olan Allah’ın kitabı Kur’an. Diğeri de gözümün nuru Ehl-i Beytimdir. Allah’ın kitabı Kur’an; semadan yeryüzüne uzatılmış (ilâhî ve nuranî) bir iptir. Lâtif ve habîr olan (her şeyi bilen Rabbim) bana bildirdi ki: Kur’an’la Ehl-i Beytim (âhirette) Havz-ı Kevser’in başında bana gelene kadar birbirinden ayrılmayacak. Öyleyse, sizler (size emanet ettiğim) bu iki şeyde bana nasıl halef olduğunuza (benden sonra onlara nasıl davrandığınıza) iyi bakınız; onların hakkını korumaya dikkat ediniz!” (Ahmed, Müsned, 111,17;V,182;Tabarânî, el-Mu’cemu’1-Kebir, V, 154 (No:4922, 4923). Bkz: Tirmizî, Menâkıb, 32 (No:3788. Aynı konuda biraz farklı bir rivayet))

Hz. Resûlullah’ın (s. a. v) gerçek âşığı Ebû Bekir Sıddîk (r. a) demiştir ki:

“Resûlullah’m Ehl-i Beytini sevip memnun ederek Resûlullah’ın (s. a. v) hatırını gözetin. Vallahi, Resûlullah’ın yakınlarının haklarını korumak, benim için kendi yakınlarımın haklarını korumaktan daha sevimlidir.” (Buhârî, Fedâilü Ashâbi’n-Nebi, 12.) Hz. Resûlullah (s. a. v) Efendimiz buyurmuştur ki:

“Sizin en hayırlınız, benden sonra Ehl-i Beytime karşı en hayırlı davranan kimselerdir” (Hâkim. Müstedrek, III, 311; Ebû Ya’lâ, Müsned, No:5924)

"Size iki şey bırakıyorum; onlara temessük etseniz necat bulursunuz: biri Kitabullah / Kur’an, biri Âl-i Beytim."( Tirmizî, Menâkıb: 31; Müsned, 3:14, 17, 26)

Uzun bir hadis rivayetine göre, Peygamberimiz (a. s. m) meclisteki sahabelere ayrı ayrı iltifatta bulundu ve onları ikişer ikişer kardeş yaptı. Kendisinin geride kaldığını hisseden Hz. Ali (ra), Resulullah (asv)’ın kendisine gücendiğinden şüpheye düşüp üzüldü ve bunu ona açtı. Peygamberimiz (asv)

“Seni sona bırakmakla kendime kardeş yapmak istedim. Senin, benim yanımdaki konumun, Harun’nun Musa’nın yanındaki konumu gibidir (şu var ki benden sonra peygamber gelmeyecektir) ve sen benim varisimsin.”

Her şey gibi Âl-i Beyt’i sevmenin de bir ölçüsünün olması lâzımdır. Bu ölçü ise, Resulüllah Efendimizin (asm.) Sünnet-i Seniyye’sini, bütünüyle yaşamaktır. Bu hususu Bediüzzaman Hazretleri şöyle ifade etmektedir:

“Âl-i Beyt’ten vazife-i Risaletçe muradı, Sünnet-i Seniyye’sidir. Sünnet-i Seniyye’yi terk eden hakikî Âli Beyt’ten olmadığı gibi, Âl-i Beyt’e hakikî dost da olamaz.” (bk. Lem'alar, Dördüncü Lem'a, Üçüncü Nükte)

Nitekim Peygamber Efendimiz (asv) şöyle buyurmuştur:

“Bütün müttakiler / günahlardan kendini muhafaza edenler, Muhammed’in âlidir (ehl-i beytidir.)”

Aşırı gidenler yok mu var Hz. Ali ye seni tanımasaydım Allah derdim diyeni gördüm. Hz. Hüseyin Allah'ın yüzüdür diyeni gördüm.

Genel olarak bozulmuş bu yüzyıl son olur.. daha dünya ne kadar bozulabilir ki?

emin ol dahası da gelecek, bu daha baslangıc

Allah imanlı ölmeyi nasip etsin amin