Aslında çok zıt gibi görünsede sevgi nefretin simetriğindedir. Ve birini çok seviyor olmak birgün ondan nefret etme ihtimalini de göze almaktır. Hangi sebep sevginizi nefrete dönüştürür?
Çok sevdiğiniz halde bir gün oluşan nefret duygusunun sebebi nedir?
Aşk bir zehir gibidir çünkü. Küçük dozlarda bağışıklık kazandırır, etki etmez, ideal dozda ilaç gibidir tadına doyum olmaz, yüksek dozda toksiktir...
Bunun yanı sıra sevmek, beklentiye, beklenti hayal kırıklığına, kırıklar ise insanın kendini savunma ihtiyacı hissetmesine neden olur. Nefret bu yönüyle sevgiden köken alan bir çeşit savunma ya da saldırı aracıdır.
Insan aşıkken gözü o kişinin güzelliğinden başka bir şey görmez. Onun kötü yonlerine aldırış etmezsin. Bir anda tak diye gözünün önündeki perde kalkınca da nefret edersin.
Tam anlatamadım kusura bakma. Muhtemelen böyle bir şey oluyor.
Bence uzun bir sürecin sonucunda gelen andır. Seven kişinin kalbini bir yumağa benzetirsek, yapılan her kalp kırıcı harekete karşılık sözle/davranışla tepki vermekten ziyade yumak çözülmeye başlar. zamanla zamanla ve zamanla, ki bu zaman sevginin büyüklüğüne göre de değişebilir, yumaktan eser kalmayana kadar "nefret" devrede değildir. yumak çözüldükçe tahammül azalır, gözler açılır, olan biten fark edilir ve yumak tamamen çözüldüğünde geri dönüşü yoktur.
Sevgime ihanet sayılacak her durum sevgimi nefrete dönüştürebilir. Benim için sadakat çok önemlidir. Sadakatsizliğin ihtimali oluşursa nefrete dönüşür mesela.
Bunun birçok sene olabilir; karşılıksız aşk, platonikken sana yeterli cesaret vermemesiyle başlayan süreç veya seni yarı yolda bırakıp başka birine gitmesi gibi.
Bir dakika bile "çok sevdiğimi" hissettiğim birine nefret besleyemiyorum.. Sanki kendi kalbime kötülük ediyormuşum gibi geliyor, "kendine yük etme sal gitsin" deyip vazgeçiyorum 🤭