Kendim için bir şey yapmak neden gelmiyor?

Eve kapatıyorum kendimi dış dünyayl alakam yok hiç sosyalleşmedim çevrem arkadaşlarım sevgilim hiç bir şeyim olmadı okumuyorum çalışmıyorum evde odamdayım bilgisayar takılıyorum çok kilo aldım özgüvensizim. fiziksel kusurlarımın olduğunu ve bunları tek tek yenmenin imkansız olduğunu düşünüyorum.

Kimileri göre bunu yapmamın nedeni tembellik.. Ama öyle değil en son 9 sene önce okumuştum lise 1 ama dersleri işlemleri yapamadım beynim anlamadı sınıfta kalacağımı anladım bir gün işte giyinmeye ve gitmeye üşendim vazgeçtim okuldan zaten dönem sonu karnede görecektim diyerek o gün işte herşey bitti dedim odama geçtim biraz bilgisayar takılayım derken bağımlısı oldum onunla ilgilenmekden kendimi göremedim fiziksel kusurlarım çıktı 9 senedir şişman obezim 2012 yılından beri 96 kilonun altına inemedim nasıl ineyim bu ortamda hiç çıkmıyorum bir yere dışarda yapacak işim yok çünkü bilgisayarda öyle takılıyorum a-sosyal özgüvensizim hiç bir umudum beklentim yok öylesine bomboş dümdüz yaşıyorum gelecek diye bir durumum yok evlenmicem , sosyalleşmecim işim gücüm olmayacak kendimi dev aynasında göremiyorum kimine göre bu tembellik etme ama öyle değil varlığımı ortaya koyamıyorum gücüm varsada yansıtamıyorum kendimi göremiyorum böyle işte. kendini topla okulunu oku kendine bak yakışıklı ol demesi kolay ama gerçekleştirmesi bir o kadar imkansız. İlkokul mezunuyum ama çok takmıyorum işim olmadı tahsil eğitim ve kendimle sosyalleşmekle.

Sağol ama düzelebileceğimi hiç sanamıyorum irade güç para akıl yok ,

5 sene önce gösterdim o azimi 20 yaşında ilk iş kilolardan kurtulmak istedim bunun için spor salonuna gittim güya 0 dan başlıcam tertemiz bir sayfa açıcam demiştim olmadı , 2 Ay kadar zayıflar gibi oldum midemi de tuttum ama işte bundan sonrası yine yabancılık çektim bundan sonra aklıma bir şey gelmedi yapacak kendimi yönlendiremedim aklımı kullanamadım yine yabancı ve geri hissettim ötesini göremedim hedef koyamadım aklıma gelmedi lise için nereye nasıl başvurulur böyle basit şeyleri bile bilmem.. Sanki benim kapasitem bu kadar yeterli alt yapım yok gibi geldi sanki diğer gençler gibi sosyalleşmeye , bar , cafe , arkadaş , sevgili , ortam görmeye ne bileyim tek başıma kararlar veremedim yol iz bilmiyorum bahane mi bunlar aklımı kullanamıyorum yapmak istediklerim yok. 2 ay spor salonuna gittim ama o kadar ötesini başaramadım aklıma ve inancıma girmedi çünkü mecbur eve döndüm özüme şimdiki bu halime işte gördüğün gibi bazen iradeli istikrarlı olmak bile yetmeyebilir

İşte tek başıma kararlar veremiyorum bir gözü şaşı bir kulağım işitme engelli böyle kim seni ne yapsın diyorum işsizim güçsüzüm hiç çalışmadım bana göre değil gibi geldi lise mezunu bile değilim boyum kısa uzamaz vücut çatlaklarım var geçmez dişlerim hep çürük tamir edilmez para ister saçım tel tel kepekli yaralı hiç kuaför görmedi , tişörtlerim yok , kendime göre bir yaşam biçimim yok arkadaşlarım yok en önemlisi dışarda takılmak için alemlere akmak için aklım dış görünüşüm eğitimim ve arkadaşlarım yok hiç sevgilim bile olmadı olmayacak.. kendimi dev aynasında göremiyorum hep bir eziklik engelli maaşı ve kimliğim var tüm yetkim abimin üzerine geçti midemi zor doyuruyorum bilgisayarı başka takılacak bir şey olmadığı için onunla vakit geçiriyorum a-sosyal şişman yapsada çünkü tek yapabildiğim şey yediğim yemek sı*tım b*k gibi görüyorum.. Azim bile bir yere kadar paran ve aklın yoksa bir hiçsin , birde amcamın oğlunu gör kuzenimi benden 4 yaş küçük olmasına rağmen boyu 2 metre sevgilisi var , sesi kalın , yakışıklı , arabası var , kıbrısta üniversite okuyor , şiir seslendiriyor , ağırlık çalışıyor aklı herşeye yetiyor özgüven tavan her haltı biliyor bilmediği şey yok bana da instagramdan ona özenmek bakmak geliyor.. tabi onun baba avantajı var zengin aklını da kullanıyor herşeyi oluyor benimde öyle olmam iradeyle de bir yere kadar ben hiç bir zaman onun sahip olduklarına yüzde 1 bile sahip olacağımı sanamıyorum malesef bir türlü.

Böyle işte

Benim özgüvenli olmamın çaresi yok ama.. Kendimi herşeye eli uzanan biri olarak göremiyorum kendimi yönlendirmesini bilmiyorum beynim çok yabancı ve geri hayata.. ama ben o engelliler gibi işte aklını kullanmasını bilemiyorum , İsterim ama bu hayata alıştım hiç bir şeyi güzel değil ama 9 sene alışkanlık işte beter alıştım.. İşte bilgisayarı ve rahat yaşamı konforu bırakıpda öbür türlü bir hayat düşünemiyorum zaten çoğu şey el vermiyor benim param yok gücüm yok aklım yok özgüvenim yok işim yok kendi ayaklarımın üzerinde durma felan gibi bir durum hiç olmadı.. Amcamın oğlunun hiç bir derdi yok hayat ona güzel , Ben sevgili ve ya eş istemiyorum çünkü sorumluluk alamam korkarım hadi diyelim evlenelim evi eşyayı neyle bulucaz benim kafam aklım ermez öyle şeylere istemem zaten şimdilik.. İşin kısacası ben herşeyden korktum iş di okuldu sevgiliydi , arkadaşlardı , ortamdı herşeyden çekindiğim endişe duyduğum için böyleyim biraz da liseyi okuyamamanın vermiş olduğu cahillikde var. Bu yaşam tarzından başka bir hayat sanki elimde değilmiş gibi hissediyorum.. Ailem de bir şey demiyor alıştılar durumuma ister düzel ister düzelme diyorlar.. bense oldum olası kendi ayaklarım üstüne durmak kendimi birey gibi hissetmek hissedemedim kaldım böyle hayata herşeye yabancı.