Geçmeyen boşluk hissi , eksik hissetmek?

Uyanıyorum, kahvaltı yapıyorum, geziyorum, gülüyorum, çalışıyorum, okuyorum ama asla asla geçmeyen bir acı ya da boşluk var içimde. Kelime dağarcığım o hissi anlatmaya, ifade etmeye yetmiyor. Hedeflerim, hayallerim kalmadı, İntihar etmememin tek sebebi geride beni seven insanları üzmek istememem. İnsan ölme düşüncesinde en azından sadece kendini düşünmeli. Bir de sevgiye muhtaçmış gibi hissedip beni seven insanlar oldugunu ifade etmem de ironi. Halbuki sevilmediğimi de düşünmüyorum. Kendimi de beğenmiyorum zaten. 3. sınıfım üniversiteden mezun olacağım az kaldı ama ne yapacağım hiç bir fikrim yok. Daha 20 yaşındayım ve defalarca psikoloğa gittim hala küçükken yaşadığım şeyleri atlatmaya çalışıyorum. En son gittiğim psikologla birlikte psikologlara karşı bile güvenimi yitirdim. Bunu buraya yazıyor olmak bile acizliğimi pekiştiriyor sanki. Bok gibiyim.