Aşırı sıkıcı insanların sohbetine mecbur kalsanız ne yaparsınız?

Yalnız kalmamın sebebi budur işte. İnsanlarımızın ezici çoğunluğu sıkıcı. Kalıpların, klişelerin insanı.Çoğunun mizah duygusu sıfır. Ağızlarını açtığında binlerce klişenin altında geberir gidersiniz. Aralarında parlayanlar da anında hizaya sokulur, yontulur ve 'adam edilir' renkli insanımız az. Kaba, kavgacı ve sıradanız. Neden böyle... belki insanların geneli böyle ama ben türk toplumu için konuşabilirim, belki de kendimize ait bir hayatımız, bir düşüncemiz olmadığı için. Okumayla, yazmayla, sanatla da ilişkimiz sınırlı ve bunlar yeni perspektifler verir insana, yeni bir bakış açısı. Yok işte. Herkesin okuduğu kitapları okuduğunuzda herkes gibi oluyorsunuz. Yeni, özgün, orijinal bir şeyi söylemek de risk, biz hala belki de osmanlının reaya dediği yığınız. Düzen ve nizam saplantısı daireden çıkmaya izin vermiyor belki de. Tornadan çıkmış gibi, aynı insanları nesil nesil çoğaltıyoruz sanki. Kuşkusuz modern toplum her şeyi ve herkesi aynılaştırıyor, bu da bir nedendir ama bilmiyorum işte. Hayatımı, geçmişimi düşünüyorum ölümcül derecede sıkıldığımı anlıyorum, ölümcül derecede sıkıcı insanlarla hayatım geçmiş. Sonunda yalnızlıkta bulmuşum huzuru...

Dinlemem. Zaten genelde öyle yaparım. Çevremden biri ise konuşmayı çok sevmediğimi bilir, bu yüzden o anlatır ben dinlemem. :d Ortamda ne kadar ses olursa olsun düşüncelerim ile sıyrılabiliyorum. En çokta ders dinlerden edindim bu özelliği sanırım. Yani o orada konuşur, ben dinlemem ve onun dışında her ne varsa plan program yaparım.