Kalbinizin sesine kulak verir misiniz?

Bir kaç zaman önce tamamen duygularımla hareket ediyordum. Mantığın anlık mutluluklarımın, delililklerimin önüne geçmesine izin vermedim hiç bir zaman. Severken strateji yapmak istemedim. Kaptırdım kendimi. Şöyle davranmalısın , böyle davranmalısın diye kısıtlamadım kendimi. Ama sonuç olarak mutsuz oldum. Bir çukur vardı ve ben bu çukuru hergün bir avuç kumla dolduracağıma kamyonlar dolusu kumla doldurdum ve doğal olarak kum koyacak yer kalmadı. Kum sevgiydi. Eğer bunu mantığımla ilk başta düşünüp ona göre hareket edebilseydim belki hala uçacak kadar mutlu olabilirdim.

Her zaman kalbimin sesini dinlemem, eğer dinleyecek olsam onu başıma daha çok iş alırdım, "sen bir sus bakalım KAP'a çeneni" diyorum bazen kalbime taş yapıyorum onu, sırf mantıksız hareket etmemek için, mantığına diyorum "konuş bakalım sen ne diyorsun bu işe?" mantık cevap veriyor, "abla yediğin onca kazığı düşün" sonra hak veriyorum ona, haksız değil yani, kalbimi dinledim çok kazık yedim. artık aklımı başıma alma yaşım geldi yakışmaz bana kalbi dinlemekte.

Evet dinlerim..
Mantılıklı düşünmem gereken yerlerde kalbim hep sessiz kalır.
Ama ne zaman kalbimin sesine kulak versem bana muazzam günler gösterdi.