Dış görünüşğm ve yalnızlığım?

Öncelikle merhaba arkadaşlar ben 16 yaşındaki kuzenim için yazıyorum (!) Onun anlattıklarından yola çıkarak yazıcam (!!!) Ben liseye giden oldukça başarılı bir öğrenciyim bu yüzden sınıfta salak, aptal, inek, canım, velet, yer cücesi, çirkin vb. Gibi şeyler ile bilinirim. İnsanlar bunu söylerken 5 saniye sonra unutuyorlar ve karşısındaki bireyinde bunu unutacağını sanıyor ama inanın öyle olmuyor. Her zaman çok kibar olmaya çalışmışımdır, kim olursa olsun kesinlikle üzmemeye çalışmışımdır. Hatta geçen aylarda benim ile dalga geçen birine çok sinirlenip yanlışlıkla hakaret etmiştim eve gidip saatlerce ağlamıştım acaba çok mu üzüldü diye. Sosyal medyada yaştılarımı görünce dayanamıyorum ağlıyorum neden ben böyle değilim, neden kısayım, neden çirkinim, neden arkadaşım yok diye sorguluyorum. Eskidendi çok özgüvenli , dış görünüşe takılmayan biriydim. Ama insanlar böyle kalmama izin vermedi. Artık kargoyu teslim almaya bile çok utanıyorum. Sadece herkes gibi rahatça sosyal medyada fotoğraf paylaşmayı, arkadaşım ile dışarıda gezmeyi isterdim. Hiç arkadaşım yok , yaşıtlarım arkadaşları ile dolaşır, gezer ben yapamıyorum çünkü hiç arkadaşım yok. Bazen tek başıma AVMye giderim ama saatlerce koridorlarda boş boş dolaşmaktan bir şey yapmam. Görünüşümü değiştiremeyeceğim gerçeği beni öldürüyor. Bende böyle olabilirdim keşke doğmasaydım. Çoğunuz estetik cerrahi diyecek. İyi güzelde nereye kadar sonu yok ki bunun (~Mrs Potato Head). Bir sürü konuda oldukça başarılıyımdır ama artık hiç birini yapmak istemiyorum. Ben öyle 16 yaşında küfürden ne dediği anlaşılmayan kişilerden değilim asla küfür etmem, sigara içmem, enerji içeceği bile içmem. Biri benim dış görünüşümğ yargıladığında gülerek cevap veririm ama o an gülmemin sebebi göz yaşlarımı tutmaya çalışmak. Kendi ablam, annem, babam, halam, yengem bile bana çirkin diyor. Normalde çok eğlenceli biriyimdir. Artık yaşamak bile istemiyorum. Herşey daha iyi olabilirdi. Bunları kimseye anlatmadım dışarıdan çok mutlu biri gibi gözükmeye çalışırım sonuçta kimse benim bu iğrenç duygularımı dinlemek zorunda değil, öyle biri de yok zaten. Ailem hiç bir zaman nasılsın diye sormadı zaten. Bir Covid kaptığımda sormuşlardı o kadar. Sınıfımdaki arkadaşlarım o kadar uzunlar ki onlardan çekiniyorum, utanıyorum hatta kendimi eksik hissediyorum. Kafam çok yoğun, ailemin dediğine göre uyurken dişlerimi çok feci sıkıyormuşum NEDEN ACABA bir sorsaydınız. Benim için hayat durma noktasına geldi, devam etmiyor sürekli aynı yerde tekrarlanıyor sadece. Keşke hiç doğmasaymışım, değmez. Bazen aklımdan Allah benim belamı vermiş düşüncesi geçiyor. İnsanlar özgüvenli kalmama izin vermedi. Önceden kendimi avuturdum ama o da kalmadı. Çığlık atabileceğim boş bir arazi çok iyi olabilirdi. Arkadaşlar lütfen beni yargılamayın. Bu site anlatmam için tek çarem idi. Şimdiden hepinize teşekkür ederim ✨✨