En çok ihtiyaç duyduğumuz şey "anlaşılmak" değil mi?

En çok ihtiyaç duyduğumuz şey anlaşılmak değil mi?
Düşünüyorum da hayatım boyunca hep anlaşılmayı istedim aslında ben...

Küçük bir kızken gözlerimdeki sevilme isteğini babam anlasın , bana hep sarılsın istedim...
Annem...
Yaptığım hataların aslında bir kaçış olduğunu görsün, en zor anlarımda elimden sıkıca tutsun istedim...

Peki ya yıllardır biriktirdiğim onca dost...
Hangi birine gerçekten benliğimin en derinlerini anlatabildim?
Denemedim mi, evet.
Anlaşıldım mı, hayır.

Bazen bulutlar, denizler, dağlar...
Beni anlayacaklarmis gibi geliyor bir haykırsam...
Kırgınlıklarımı, kızgınlıklarımı, yalnızlıklarımı, öfkemi, hayal kırıklıklarımı, yarım kalmış yaşlarımı...

Bir anlaşıldığımı hissedebilsem taa içimde, belki de son bulacak içimdeki yalnızlık...

Ama; en yakınımdakiler beni bir türlü anlayamıyorken,
bu anlaşılma derdim niye ki , diyorum.

Sanırım ben, kendimi anlatamıyorum...

Belki şimdi artık susma vakti..
En çok ihtiyaç duyduğumuz şey "anlaşılmak" değil mi?
Cevapla