Küçükken garip bir çocuktum. Ele avuca sığmazdım ama hep bir yalnızlık hissim vardı, onu iyi hatırlıyorum. Çok becerikliydim elektrik işlerine çok merakım vardı, iyi çarpıldığımı hatırlıyorum, ellerim yanmıştı priz tamir etmeye çalışırken, okula bile gitmiyordum daha, mutlaka birşeyler bozardım ya da kendime zararom olurdu:)
Çocukluğum hep öyleydi. Öyle olmak zorundaydı öyle yetiştirildim. Yetişkin gibi davranmam gerekiyordu. Oturmasından kalkmasına büyüklerini dinlemesine uygulamasına hatta bunu yaşam biçimi etmem gerekiyordu. Ergenliğim bile hatırlamam bunalımlarım hiç olmamıştır. Şimdi gelin sorun memnunmusun diye valla hunimi taktım başıma çıkarttım bu çocuğu parka gez dolaş yaşa hayatı kovala kelebekleri dedim. Biraz yaşlanmış hevesi kaçmış birazda ürkek ama yinede mutlu👒
Ah senin bu beyin yakan sorularin😂😂😂genelde evet, cin gibisin derlerdi. İlkokul 4. Sinif ogrermenim ( o kadar cok severdim ki, rahmetli oldu😞) bana hep avukat derdi. Zehir gibi bu kiz, ceneside kuvvetli, kesin avukat olacak diyordu.😊
Hiçbir zaman yaşımın insanı olmadığımdan ötürü her zaman büyümüş de küçülmüş hissettim zaten. Küçükken de derlermiş, çok bilmiş , cimcime bir cocukmusum.